Εννέα Νησιά, Τρεις Πλάκες

Η Πόλι πέταξε χαμηλά πάνω από μαύρο ηφαιστειακό βράχο, εκεί όπου πράσινα χωράφια έφταναν ως το χείλος του γκρεμού και η ομίχλη γλιστρούσε πάνω από στρογγυλούς λόφους στην ενδοχώρα. Αυτό ήταν το Σάο Μιγκέλ, το μεγαλύτερο από τα εννέα νησιά των Αζορών, μόνο του στον Βόρειο Ατλαντικό. Ο αλμυρός αέρας ανακατευόταν με τη μυρωδιά από βρεγμένο χώμα και κομμένο χόρτο.

Το νησί υπάρχει εξαιτίας μιας ραφής βαθιά κάτω από τον βυθό, εκεί όπου τρεις μεγάλες πλάκες τρίβονται αργά η μία πάνω στην άλλη. Η Βόρεια Αμερική τραβάει προς τη μία μεριά, η Ευρώπη προς την άλλη και η Αφρική πιέζει από τον νότο. Η θερμότητα ανεβαίνει μέσα από τις ρωγμές εκεί όπου συναντιούνται. Κάθε νησί εδώ χτίστηκε από φωτιά και βράχο που κρύωσε.

Σχεδόν κάθε χωράφι στο Σάο Μιγκέλ έχει γύρω του έναν φράχτη από ορτανσίες, γαλάζιες, μοβ και μερικές φορές απαλά ροζ, τόσο πυκνές που μοιάζουν ζωγραφισμένες πάνω στη γη. Οι αγρότες έφεραν τα φυτά από την Ασία τον δέκατο ένατο αιώνα, μόνο και μόνο για να σημαδεύουν τα όρια των χωραφιών. Το ηφαιστειακό χώμα, πλούσιο σε μέταλλα, κάνει τα πέταλά τους ακόμη πιο βαθιά μπλε.

Πιο μέσα, πράσινοι λόφοι δίπλωναν γύρω από ήσυχες λεκάνες που η Πόλι δεν έβλεπε από την ακτή. Ατμός ανέβαινε αχνά από κάπου ανάμεσά τους, λεπτές λευκές κλωστές πάνω στον γκρίζο ουρανό, και εκείνη έστρεψε προς τα ψηλώματα.