புயலுக்கு அடியில் இருந்த கிராமம்

பாலியிடம் ஒரு இடத்தின் பெயர் எழுதி வைக்கப்பட்டிருந்தது. "அங்கு எப்படிப் போவது என்று சொல்ல முடியுமா?" என்று காலை உணவின் போது ஆட்டிடம் கேட்டாள். கடற்கரைச் சாலையில் மேற்கு நோக்கிப் போ, என்றது ஆடு. ஸ்கெயில் விரிகுடா என்பது வெளிர் மணலின் நீண்ட வளைவு. அதன் பின்னால் ஒரு பசுமையான மேட்டு நிலம் இருக்கிறது, அந்தக் கிராமம் அங்கேதான் இருக்கிறது, பாதி நிலத்திற்குள் புதைந்து.

ஒரு சிப்பிக்கொத்திப் பறவை அந்த இடத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. "இந்தச் சின்னத்தின் வரலாற்றை நான் அறிய விரும்புகிறேன்," என்று பாலி கேட்டாள். ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கே மக்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்றது அது. ஸ்டோன்ஹென்ஜுக்கும் பெரிய பிரமிட்டுக்கும் முன்பே இந்தக் கரையில் அவர்கள் விவசாயம் செய்தார்கள். பிறகு நாலாயிரம் ஆண்டுகள் மணல் அந்தக் கிராமத்தை மூடியது, ஆயிரத்து எண்ணூற்று ஐம்பதில் ஒரு புயல் அதை அகற்றும் வரை.

அதில் பாதியைக் காற்று எடுத்துச் சென்றது. "தயவுசெய்து அதை இன்னொரு முறை சொல்ல முடியுமா?" என்று பாலி கேட்டாள். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரே பொருட்கள் ஒரே இடங்களில் இருக்கின்றன. நடுவில் ஓர் அடுப்பு. இரு பக்கமும் படுக்கைகள். எதிர்ச் சுவரில் ஒரு கல் அலமாரி. மரம் இல்லாததால் அது கல்லால் ஆனது.

"நாளை அருங்காட்சியகம் திறந்திருக்குமா என்று சொல்ல முடியுமா?" என்று பாலி கேட்டாள். தான் மீண்டும் வருவேன் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஒரு வீட்டின் ஓரத்தில் நின்று, யார் வேண்டுமானாலும் ஒழுங்குபடுத்தும் விதத்தில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்த அந்த அறையைப் பார்த்தாள்.