Het dorp onder de storm

Polly had maar een plaats opgeschreven. "Kunt u mij vertellen hoe ik daar kom?" vroeg ze de ooi bij het ontbijt. Volg de kustweg naar het westen, zei de ooi. De Bay of Skaill is een lange boog van bleek zand. Daarachter ligt een groene richel, en daar ligt het dorp, half in de grond gezakt.

Een scholekster was aan het werk op de vindplaats. Polly vroeg: "Ik zou graag de geschiedenis van dit specifieke monument willen weten." Hier woonden vijfduizend jaar geleden mensen, zei hij. Ze bewerkten deze kust voor Stonehenge en voor de Grote Piramide. Toen bedekte het zand het dorp vierduizend jaar lang, tot een storm in achttienhonderdvijftig het weghaalde.

De wind nam de helft daarvan mee. "Zou u dat voor mij kunnen herhalen?" vroeg Polly. Elk huis heeft hetzelfde meubilair op dezelfde plek. Een haard in het midden. Bedden aan weerszijden. Een stenen dressoir tegen de achterwand. Het is van steen omdat er geen hout was.

"Kunt u mij vertellen of het museum morgen open is?" vroeg Polly. Ze wist dat ze terug zou komen. Ze stond aan de rand van een huis en keek naar binnen, naar een kamer die was ingericht zoals iedereen een kamer inricht.