Το χωριό κάτω από την καταιγίδα

Η Πόλι είχε σημειώσει ένα μέρος. "Μπορείτε να μου πείτε πώς θα πάω εκεί;" ρώτησε την προβατίνα στο πρωινό. Ακολούθησε τον παραλιακό δρόμο δυτικά, είπε η προβατίνα. Ο κόλπος του Σκέιλ είναι μια μακριά καμπύλη από ανοιχτόχρωμη άμμο. Από πίσω υπάρχει ένα πράσινο σκαλοπάτι, και εκεί κάθεται το χωριό, μισοβυθισμένο στο χώμα.

Ένας στρειδοφάγος δούλευε στον χώρο. Η Πόλι ρώτησε: "Θα ήθελα να μάθω την ιστορία αυτού του συγκεκριμένου μνημείου." Άνθρωποι ζούσαν εδώ πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια, είπε. Καλλιεργούσαν αυτή την ακτή πριν από το Στόουνχεντζ και πριν από τη Μεγάλη Πυραμίδα. Έπειτα η άμμος σκέπασε το χωριό για τέσσερις χιλιάδες χρόνια, ώσπου μια καταιγίδα το χίλια οκτακόσια πενήντα την πήρε.

Ο άνεμος πήρε τα μισά. "Θα μπορούσατε να το επαναλάβετε, παρακαλώ;" ρώτησε η Πόλι. Κάθε σπίτι έχει τα ίδια έπιπλα στις ίδιες θέσεις. Μια εστία στη μέση. Κρεβάτια στις δύο πλευρές. Έναν πέτρινο μπουφέ στον απέναντι τοίχο. Είναι πέτρινος επειδή δεν υπήρχε ξύλο.

"Θα μπορούσατε να μου πείτε αν το μουσείο είναι ανοιχτό αύριο;" ρώτησε η Πόλι. Ήξερε ότι θα ξαναρχόταν. Στάθηκε στην άκρη ενός σπιτιού και κοίταξε μέσα, σε ένα δωμάτιο στρωμένο όπως στρώνει κανείς ένα δωμάτιο.