Wioska pod sztormem

Polly miała zapisane jedno miejsce. "Czy możesz mi powiedzieć, jak tam dojechać?", zapytała owcę przy śniadaniu. Jedź drogą wzdłuż wybrzeża na zachód, powiedziała owca. Zatoka Skaill to długi łuk jasnego piasku. Za nią jest zielona półka, i tam leży wioska, do połowy zapadnięta w ziemię.

Na stanowisku pracował ostrygojad. Polly zapytała: "Chciałbym poznać historię tego konkretnego zabytku." Ludzie mieszkali tu pięć tysięcy lat temu, powiedział. Uprawiali to wybrzeże przed Stonehenge i przed Wielką Piramidą. Potem piasek przykrywał wioskę przez cztery tysiące lat, aż sztorm w tysiąc osiemset pięćdziesiątym roku go zabrał.

Wiatr zabrał połowę tego. "Czy mógłbyś to dla mnie powtórzyć?", zapytała Polly. Każdy dom ma te same sprzęty w tych samych miejscach. Palenisko na środku. Łóżka po bokach. Kamienny kredens przy tylnej ścianie. Jest z kamienia, bo nie było drewna.

"Czy mógłbyś mi powiedzieć, czy muzeum jest jutro otwarte?", zapytała Polly. Wiedziała, że wróci. Stała na krawędzi jednego domu, patrząc na pokój urządzony tak, jak każdy urządza pokój.