அடியில் நன்னீர்

படிக்கட்டின் கடைசிப் பகுதி வேறுபட்டது. பாறை இப்போது வறண்டு இல்லை. அவள் கால்களுக்குக் கீழே அது கருமையாகவும் குளிர்ச்சியாகவும் மாறுகிறது. ஈரக் கல்லின் மணம் வீசுகிறது. அடியில் ஒரு தாழ்வான குகை இருக்கிறது, நீரிலிருந்து வரும் ஒளி அதன் கூரையில் அசைகிறது.

The last part of the staircase is different. The rock is not dry any more. It gets darker and colder under her feet. There is a smell of wet stone. At the bottom there is a low cave, and light from the water moves across its roof.

அங்கே, கடலுக்குச் சற்று அருகில், பாறையிலிருந்து நன்னீர் வருகிறது. பாலி அதைச் சுவைக்கிறாள். அது குளிர்ச்சியாகவும் இனிப்பாகவும் இருக்கிறது. அது இங்கே இருக்கவே கூடாது. அவளுக்கு மேலே உள்ள எல்லாவற்றுக்கும் அதுதான் காரணம்.

And there, right next to the sea, fresh water is coming out of the rock. Polly tastes it. It is cold and sweet. It should not be there. And it is the reason for everything above her.

இது இப்படி நடக்கிறது. பாறையின் மேல் உள்ள நிலம் சுண்ணாம்புக்கல். மழைநீர் சுண்ணாம்புக்கல்லின் மேல் ஓடிப்போவதில்லை. அது அதற்குள் இறங்குகிறது. நீர் சிறு விரிசல்களைக் கண்டுபிடித்து, கல்லுக்குள்ளே கீழே பயணிக்கிறது. நன்னீர் கடல்நீரைவிட லேசானது, அதனால் அது பாறையின் அடிவரை வந்து சேரும்போதும் நன்னீராகவே இருக்கிறது.

This is how it works. The land on top of the cliff is limestone. Rain does not run off limestone. It sinks into it. The water finds small cracks and travels down inside the stone. Fresh water is lighter than sea water, so it can come all the way down to the bottom of the cliff and still be fresh when it arrives.

இப்போது படிக்கட்டுக்கு அர்த்தம் புரிகிறது. வீரர்கள் அல்ல, ஒரே இரவும் அல்ல. அநேகமாகத் துறவிகள், இந்த நீரை அடைவதற்காகப் பல ஆண்டுகள் மெதுவாகக் கீழே வெட்டியவர்கள். பாறை மேல் உள்ள ஒரு நகரத்துக்கு உயரமான மதில்களும் அருமையான காட்சியும் இருக்கலாம், இருந்தும் குடிக்க எதுவும் இல்லாமல் போகலாம்.

Now the staircase makes sense. Not soldiers, and not one night. It was probably monks, cutting down slowly for years to reach this water. A town on a cliff can have high walls and a great view and still have nothing to drink.