விளிம்பில் நிற்கும் நகரம்

முதலில் காற்று வருகிறது. தீவு முடியும் வரை பாலி கோர்சிகாவின் கடற்கரை ஓரமாகத் தெற்கே பறக்கிறாள். அவள் முன்னே திறந்த கடல் இருக்கிறது. வெகு தொலைவில் தாழ்வான, நீலமான இன்னொரு தீவு தெரிகிறது. அதுதான் சார்டினியா. இரண்டுக்கும் இடையிலான கடலுக்கு பொனிஃபாசியோ நீரிணை என்று பெயர். அதன் வழியே காற்று பலமாக வீசுகிறது.

The wind comes first. Polly flies south along the coast of Corsica until the island ends. In front of her there is open water, and far away another island, low and blue. That is Sardinia. The water between them is called the Strait of Bonifacio, and the wind blows hard through it.

அவள் திரும்பி அந்த நகரத்தைப் பார்க்கிறாள். அது ஒரு வெள்ளைப் பாறையின் மேல், சரியாக விளிம்பில் நிற்கிறது. வீடுகள் உயரமாகவும் ஒடுக்கமாகவும் இருக்கின்றன, அவற்றின் ஜன்னல் கதவுகள் மூடியிருக்கின்றன. பிறகு பாலி ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தைக் கவனிக்கிறாள். சுவர்களின் அடியில் இடைவெளியே இல்லை. வீடுகளின் கல் நேராகப் பாறையின் கல்லுக்குள் போகிறது. அந்தப் பாறை ஏறக்குறைய எழுபது மீட்டர் கீழே கடல் வரை விழுகிறது.

She turns back and sees the town. It stands on a white cliff, right at the edge. The houses are tall and narrow, with closed shutters. Then Polly notices something strange. There is no space at the bottom of the walls. The stone of the houses goes straight into the stone of the cliff. And the cliff falls about seventy meters down to the sea.

பாலி பழைய நகர மதிலில் இறங்கி கீழே பார்க்கிறாள். பாறை வெளிறியும் வறண்டும் இருக்கிறது. வெகு கீழே கடற்காகங்கள் வட்டமிட்டுப் பறக்கின்றன. அப்போது அவள் ஒரு விசித்திரமான பொருளைப் பார்க்கிறாள். யாரோ பாறையில் ஒரு குறுகிய கோடு வெட்டியிருக்கிறார்கள், அதற்குள் படிகள் இருக்கின்றன.

Polly lands on the old town wall and looks down. The rock is pale and dry. Gulls fly in circles far below her. Then she sees something strange. Someone has cut a narrow line into the cliff, and inside it there are steps.

அவள் அவற்றை எண்ண முயல்கிறாள், ஆனால் வெளிச்சம் குறைந்துகொண்டே போகிறது. படிகள் கீழே, இன்னும் கீழே, நிழலுக்குள் போகின்றன. கீழே கடல் பாறையில் மோதுகிறது. பாலி நினைக்கிறாள்: நான் அங்கே கீழே போகப்போகிறேன்.

She tries to count them, but the light is going. The steps go down and down into shadow. The sea moves against the rock below. Polly thinks: I am going down there.