Isang Butil ng Asin

Sa huli niyang umaga, lumipad si Polly hanggang sa pinakadulo ng tangway, kung saan nauubusan ng lupa ang bayan. May maliit at puting parola roon sa lumang pader-dagat sa tabi ng isang bilog na simbahan, at umaabot ang mga alon hanggang sa bato. Mula sa dulo, talagang mukhang barko ang bayan, ang kampanaryo ang palo nito, ang mga bubong ang karga nito, ang kabuuan ay nakatulak sa Dagat Adriatico at hindi lumilihis sa kanyang landas.

On her last morning Polly flew out to the very tip of the peninsula, where the town runs out of land. A small white lighthouse stands there on the old sea wall beside a round church, and the waves come right up to the stone. From the point the town really did look like a ship, the bell tower its mast, the roofs its cargo, the whole thing pushed out into the Adriatic and holding its course.

Isa-isang umalis sa maliit na daungan ang mga bangkang pangisda, mahinang umuugong ang kanilang mga makina sa tahimik na tubig, at bawat isa ay nag-iiwan ng guhit ng liwanag. Sa itaas, tumunog ang kampana sa tore para sa oras, at gumulong ang tunog pababa sa mga bubong at palabas sa dagat. Sa plaza, mag-isang nakatayo ang tansong biyolinista sa kanyang puting bato, at siya ang unang natagpuan ng unang sikat ng araw bago ang anupaman.

The fishing boats left the little harbour one by one, their engines a low murmur on the still water, each one trailing a line of light. Far above, the bell in the tower struck the hour and the sound rolled down over the roofs and out across the sea. In the square the bronze violinist stood alone on his white stone, and the first sun found him before it found anything else.

Nalalasahan pa rin ni Polly sa kanyang dila ang iisang butil ng asin, o akala niya, na pareho lang naman. Dagat, araw, mga kalaykay na kahoy at matiyagang mga kamay, ang parehong resipe sa loob ng mahigit pitong daang taon, at isang bayan ng mga bahay na rosas at okre na itinayo mula sa kinita nito. Kakaibang bagay ang magtayo ng bayan mula sa isang bagay na natutunaw sa ulan. Lalo pang kakaiba na umubra ito.

Polly still had the taste of a single grain of salt on her tongue, or thought she did, which came to the same thing. Sea, sun, wooden rakes and patient hands, the same recipe for more than seven hundred years, and a town of pink and ochre houses raised on the proceeds. It is a strange thing to build a town out of something that dissolves in the rain. It is stranger still that it worked.

Isang beses siyang umikot sa tangway, mababa sa ibabaw ng mga bubong, lampas sa mga balkonaheng parang puntas, sa pudpod na paa ng leon at sa mainit na puting plaza, at saka pumailanlang sa hangin ng umaga. Sa likuran niya, lumiit nang lumiit ang barkong bato at hindi gumalaw. Sa harap niya, bukas at nagniningning ang dagat, at may lasa itong asin, napakahina.

She circled the peninsula once, low over the roofs, past the lace balconies and the lion's worn paw and the warm white square, and then rose on the morning wind. Behind her the stone ship grew smaller and did not move. Ahead of her the sea was open and shining, and it tasted, very faintly, of salt.