ஒரே ஒரு உப்புக் கல்

தன் கடைசிக் காலையில் பாலி தீபகற்பத்தின் கடைசி முனைக்குப் பறந்தாள், ஊருக்கு நிலம் தீர்ந்துபோகும் இடத்துக்கு. அங்கே பழைய கடல் சுவரின் மேல், ஒரு வட்டமான தேவாலயத்தின் அருகே, ஒரு சிறிய வெள்ளைக் கலங்கரை விளக்கம் நிற்கிறது. அலைகள் கல் வரை வந்து மோதுகின்றன. அந்த முனையிலிருந்து பார்த்தபோது ஊர் உண்மையாகவே ஒரு கப்பல் போலத் தோன்றியது. மணிக்கூண்டு அதன் பாய்மரக் கம்பம், கூரைகள் அதன் சரக்கு, மொத்தமும் அட்ரியாடிக்குக்குள் தள்ளப்பட்டுத் தன் பாதையில் உறுதியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தது.

On her last morning Polly flew out to the very tip of the peninsula, where the town runs out of land. A small white lighthouse stands there on the old sea wall beside a round church, and the waves come right up to the stone. From the point the town really did look like a ship, the bell tower its mast, the roofs its cargo, the whole thing pushed out into the Adriatic and holding its course.

மீன்பிடிப் படகுகள் ஒவ்வொன்றாகச் சிறிய துறைமுகத்தை விட்டு வெளியேறின. அசைவற்ற நீரில் அவற்றின் இயந்திரங்கள் மெல்லிய முணுமுணுப்பாக ஒலித்தன, ஒவ்வொன்றும் தன் பின்னால் ஓர் ஒளிக் கோட்டை இழுத்துச் சென்றது. வெகு உயரத்தில் கோபுரத்தின் மணி நேரத்தை அடித்தது. அந்த ஒலி கூரைகளின் மேல் உருண்டு கடலுக்கு அப்பால் சென்றது. சதுக்கத்தில் வெண்கல வயலின் கலைஞர் தன் வெள்ளைக் கல்லின் மேல் தனியாக நின்றார். காலையின் முதல் வெயில் வேறு எதையும் தொடும் முன்பு அவரைத் தொட்டது.

The fishing boats left the little harbour one by one, their engines a low murmur on the still water, each one trailing a line of light. Far above, the bell in the tower struck the hour and the sound rolled down over the roofs and out across the sea. In the square the bronze violinist stood alone on his white stone, and the first sun found him before it found anything else.

ஒரே ஒரு உப்புக் கல்லின் சுவை பாலியின் நாக்கில் இன்னும் இருந்தது, அல்லது அப்படி அவளுக்குத் தோன்றியது, இரண்டும் ஒன்றுதான். கடல், சூரியன், மர வாரிகள், பொறுமையான கைகள், எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அதே செய்முறை, அதன் வருமானத்தில் எழுந்த இளஞ்சிவப்பும் காவியுமான வீடுகளின் ஓர் ஊர். மழையில் கரைந்துபோகும் ஒரு பொருளால் ஓர் ஊரைக் கட்டுவது விசித்திரமானது. அது வெற்றி பெற்றது இன்னும் விசித்திரமானது.

Polly still had the taste of a single grain of salt on her tongue, or thought she did, which came to the same thing. Sea, sun, wooden rakes and patient hands, the same recipe for more than seven hundred years, and a town of pink and ochre houses raised on the proceeds. It is a strange thing to build a town out of something that dissolves in the rain. It is stranger still that it worked.

அவள் கூரைகளுக்கு மேலே தாழ்வாக ஒருமுறை தீபகற்பத்தைச் சுற்றி வந்தாள், சரிகை பால்கனிகளையும், சிங்கத்தின் தேய்ந்த பாதத்தையும், சூடான வெள்ளைச் சதுக்கத்தையும் கடந்து, பிறகு காலைக் காற்றில் மேலே எழுந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் அந்தக் கல் கப்பல் சிறிதாகிக்கொண்டே போனது, ஆனால் அசையவில்லை. அவளுக்கு முன்னால் கடல் திறந்து ஒளிர்ந்தது. அதில், மிக மெலிதாக, உப்பின் சுவை இருந்தது.

She circled the peninsula once, low over the roofs, past the lace balconies and the lion's worn paw and the warm white square, and then rose on the morning wind. Behind her the stone ship grew smaller and did not move. Ahead of her the sea was open and shining, and it tasted, very faintly, of salt.