Jedno ziarnko soli

Ostatniego ranka Polly poleciała na sam koniec półwyspu, tam, gdzie miastu kończy się ląd. Stoi tam mała biała latarnia morska na starym murze nadbrzeżnym, obok okrągłego kościoła, a fale podchodzą aż pod sam kamień. Z cypla miasto naprawdę wyglądało jak statek, dzwonnica była jego masztem, dachy ładunkiem, a całość wysunięta w Adriatyk trzymała kurs.

On her last morning Polly flew out to the very tip of the peninsula, where the town runs out of land. A small white lighthouse stands there on the old sea wall beside a round church, and the waves come right up to the stone. From the point the town really did look like a ship, the bell tower its mast, the roofs its cargo, the whole thing pushed out into the Adriatic and holding its course.

Łodzie rybackie wypływały z małego portu jedna po drugiej, ich silniki cicho mruczały na spokojnej wodzie, a każda ciągnęła za sobą smugę światła. Wysoko w górze dzwon na wieży wybił godzinę, a dźwięk potoczył się po dachach i dalej nad morze. Na placu skrzypek z brązu stał samotnie na swoim białym kamieniu, a pierwsze słońce odnalazło go wcześniej niż cokolwiek innego.

The fishing boats left the little harbour one by one, their engines a low murmur on the still water, each one trailing a line of light. Far above, the bell in the tower struck the hour and the sound rolled down over the roofs and out across the sea. In the square the bronze violinist stood alone on his white stone, and the first sun found him before it found anything else.

Polly wciąż czuła na języku smak jednego ziarnka soli, a przynajmniej tak jej się wydawało, co wychodziło na to samo. Morze, słońce, drewniane grabie i cierpliwe ręce, ten sam przepis od ponad siedmiuset lat, i miasto różowych i ochrowych domów wzniesione z tych zysków. Dziwna to rzecz, zbudować miasto z czegoś, co rozpuszcza się w deszczu. Jeszcze dziwniejsze, że się udało.

Polly still had the taste of a single grain of salt on her tongue, or thought she did, which came to the same thing. Sea, sun, wooden rakes and patient hands, the same recipe for more than seven hundred years, and a town of pink and ochre houses raised on the proceeds. It is a strange thing to build a town out of something that dissolves in the rain. It is stranger still that it worked.

Okrążyła półwysep jeden raz, nisko nad dachami, obok koronkowych balkonów, wytartej łapy lwa i ciepłego białego placu, a potem wzniosła się na porannym wietrze. Za nią kamienny statek robił się coraz mniejszy i nie ruszał się z miejsca. Przed nią morze było otwarte i lśniące i smakowało, bardzo delikatnie, solą.

She circled the peninsula once, low over the roofs, past the lace balconies and the lion's worn paw and the warm white square, and then rose on the morning wind. Behind her the stone ship grew smaller and did not move. Ahead of her the sea was open and shining, and it tasted, very faintly, of salt.