Eén korrel zout

Op haar laatste ochtend vloog Polly naar het uiterste puntje van het schiereiland, waar de stad geen land meer heeft. Daar staat een kleine witte vuurtoren op de oude zeewering naast een ronde kerk, en de golven komen tot tegen de steen. Vanaf de punt leek de stad echt op een schip, de klokkentoren als mast, de daken als lading, het geheel de Adriatische Zee in geduwd en koers houdend.

On her last morning Polly flew out to the very tip of the peninsula, where the town runs out of land. A small white lighthouse stands there on the old sea wall beside a round church, and the waves come right up to the stone. From the point the town really did look like a ship, the bell tower its mast, the roofs its cargo, the whole thing pushed out into the Adriatic and holding its course.

De vissersboten verlieten een voor een het kleine haventje, hun motoren een laag gemurmel op het stille water, en elk trok een streep licht achter zich aan. Hoog boven sloeg de klok in de toren het uur, en het geluid rolde over de daken omlaag en de zee op. Op het plein stond de bronzen violist alleen op zijn witte steen, en de eerste zon vond hem eerder dan al het andere.

The fishing boats left the little harbour one by one, their engines a low murmur on the still water, each one trailing a line of light. Far above, the bell in the tower struck the hour and the sound rolled down over the roofs and out across the sea. In the square the bronze violinist stood alone on his white stone, and the first sun found him before it found anything else.

Polly proefde nog steeds één enkele zoutkorrel op haar tong, of dacht dat ze dat deed, wat op hetzelfde neerkwam. Zee, zon, houten harken en geduldige handen, al meer dan zevenhonderd jaar hetzelfde recept, en een stad van roze en okergele huizen, opgetrokken van de opbrengst. Het is vreemd om een stad te bouwen uit iets wat in de regen oplost. Nog vreemder is dat het gelukt is.

Polly still had the taste of a single grain of salt on her tongue, or thought she did, which came to the same thing. Sea, sun, wooden rakes and patient hands, the same recipe for more than seven hundred years, and a town of pink and ochre houses raised on the proceeds. It is a strange thing to build a town out of something that dissolves in the rain. It is stranger still that it worked.

Ze cirkelde één keer rond het schiereiland, laag over de daken, langs de kanten balkons en de afgesleten poot van de leeuw en het warme witte plein, en liet zich toen door de ochtendwind omhoog dragen. Achter haar werd het stenen schip kleiner en bewoog het niet. Voor haar lag de zee open en glanzend, en ze smaakte, heel vaag, naar zout.

She circled the peninsula once, low over the roofs, past the lace balconies and the lion's worn paw and the warm white square, and then rose on the morning wind. Behind her the stone ship grew smaller and did not move. Ahead of her the sea was open and shining, and it tasted, very faintly, of salt.