Ένας κόκκος αλάτι

Το τελευταίο της πρωί, η Πόλι πέταξε ως την πιο ακριανή άκρη της χερσονήσου, εκεί όπου η πόλη ξεμένει από στεριά. Εκεί στέκεται ένας μικρός λευκός φάρος πάνω στο παλιό λιθόκτιστο τείχος της θάλασσας, δίπλα σε μια στρογγυλή εκκλησία, και τα κύματα φτάνουν ως την πέτρα. Από το ακρωτήρι η πόλη έμοιαζε πραγματικά με καράβι, με το καμπαναριό για κατάρτι, τις στέγες για φορτίο, και όλο αυτό σπρωγμένο μέσα στην Αδριατική να κρατά την πορεία του.

On her last morning Polly flew out to the very tip of the peninsula, where the town runs out of land. A small white lighthouse stands there on the old sea wall beside a round church, and the waves come right up to the stone. From the point the town really did look like a ship, the bell tower its mast, the roofs its cargo, the whole thing pushed out into the Adriatic and holding its course.

Οι ψαρόβαρκες έφυγαν από το μικρό λιμάνι μία μία, με τις μηχανές τους ένα χαμηλό μουρμουρητό πάνω στο ακίνητο νερό, και η καθεμιά άφηνε πίσω της μια γραμμή φωτός. Ψηλά, η καμπάνα στον πύργο χτύπησε την ώρα και ο ήχος κύλησε πάνω από τις στέγες και βγήκε στη θάλασσα. Στην πλατεία ο χάλκινος βιολιστής στεκόταν μόνος πάνω στη λευκή του πέτρα, και ο πρώτος ήλιος τον βρήκε πριν βρει οτιδήποτε άλλο.

The fishing boats left the little harbour one by one, their engines a low murmur on the still water, each one trailing a line of light. Far above, the bell in the tower struck the hour and the sound rolled down over the roofs and out across the sea. In the square the bronze violinist stood alone on his white stone, and the first sun found him before it found anything else.

Η Πόλι είχε ακόμα στη γλώσσα της τη γεύση ενός μόνο κόκκου αλατιού, ή έτσι νόμιζε, που στην ουσία ήταν το ίδιο. Θάλασσα, ήλιος, ξύλινες τσουγκράνες και υπομονετικά χέρια, η ίδια συνταγή για περισσότερα από επτακόσια χρόνια, και μια πόλη από ροζ και κιτρινωπά σπίτια χτισμένη με τα κέρδη. Είναι παράξενο να χτίζεις μια πόλη από κάτι που λιώνει στη βροχή. Ακόμα πιο παράξενο είναι ότι πέτυχε.

Polly still had the taste of a single grain of salt on her tongue, or thought she did, which came to the same thing. Sea, sun, wooden rakes and patient hands, the same recipe for more than seven hundred years, and a town of pink and ochre houses raised on the proceeds. It is a strange thing to build a town out of something that dissolves in the rain. It is stranger still that it worked.

Έκανε έναν γύρο πάνω από τη χερσόνησο, χαμηλά πάνω από τις στέγες, περνώντας από τα δαντελωτά μπαλκόνια και τη φαγωμένη πατούσα του λιονταριού και τη ζεστή λευκή πλατεία, και ύστερα ανέβηκε με τον πρωινό αέρα. Πίσω της το πέτρινο καράβι μίκραινε και δεν κουνιόταν. Μπροστά της η θάλασσα ήταν ανοιχτή και λαμπερή, και είχε μια γεύση, πολύ αχνή, από αλάτι.

She circled the peninsula once, low over the roofs, past the lace balconies and the lion's worn paw and the warm white square, and then rose on the morning wind. Behind her the stone ship grew smaller and did not move. Ahead of her the sea was open and shining, and it tasted, very faintly, of salt.