Ang Batong Lumayo

Sa mas ibaba pa, may nakilalang kapitbahay si Polly. Sa tubig, medyo malapit, may isang mataas na tore ng maputlang bato. Humahampas ang mapuputing alon sa paanan nito. Butil ng Buhangin ang tawag dito ng mga tao. Biro iyon, dahil halos kasinlaki ito ng isang maliit na simbahan.

Further down still, Polly goes down and meets a neighbour. Out in the water, quite close, there is a tall tower of pale rock. White waves break around the bottom of it. People call it the Grain of Sand. That is a joke, because it is about as big as a small church.

Hindi ito laging naroon. Mga walong daang taon na ang nakararaan, bahagi pa ito ng banging ito. Pagkatapos ay inalis ng mga alon ang bato sa ilalim, at naiwang mag-isa sa dagat ang tore. Pinagmasdan ito ni Polly. Mas payat ito sa ibaba kaysa sa itaas. Patuloy pa rin itong kinakain ng dagat.

It was not always out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff. Then the waves took away the rock underneath, and the tower was left alone in the sea. Polly looks at it. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working on it.

May kanaway na lumipad sa tabi niya. Espesyal ang isang ito. Hindi ito isa sa maiingay na kanaway na sumusunod sa mga bangka at kumukuha ng pagkain sa mga tao. Isa itong kanaway ni Audouin. Hindi ito kailanman kumukuha ng pagkain mula sa ibang hayop. Ito mismo ang nanghuhuli ng sarili nitong isda sa laot.

A gull flies past her. This one is special. It is not one of the noisy gulls that follow boats and take food from people. This is an Audouin's gull. It never takes food from other animals. It catches its own fish out at sea.

Lumipad palayo ang kanaway sa ibabaw ng tubig hanggang hindi na ito makita ni Polly. Muli niyang tiningnan ang mataas na bato, at ang puwang sa pagitan nito at ng bangin. Dati ay buong bato ang puwang na iyon.

The gull flies away over the water until Polly cannot see it. She looks again at the tall rock, and at the space between it and the cliff. That space was once solid stone.