Ayrılıp Giden Kaya

Daha da aşağıda Polly bir komşuyla karşılaşır. Suyun içinde, oldukça yakında, soluk renkli uzun bir kaya kulesi var. Dibinde beyaz dalgalar kırılıyor. İnsanlar ona Kum Tanesi diyor. Bu bir şaka, çünkü küçük bir kilise kadar büyük.

Further down still, Polly goes down and meets a neighbour. Out in the water, quite close, there is a tall tower of pale rock. White waves break around the bottom of it. People call it the Grain of Sand. That is a joke, because it is about as big as a small church.

Hep orada değildi. Yaklaşık sekiz yüz yıl önce bu uçurumun bir parçasıydı. Sonra dalgalar altındaki kayayı alıp götürdü ve kule denizde yalnız kaldı. Polly ona bakar. Dibi tepesinden daha ince. Deniz hâlâ onun üzerinde çalışıyor.

It was not always out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff. Then the waves took away the rock underneath, and the tower was left alone in the sea. Polly looks at it. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working on it.

Yanından bir martı geçer. Bu martı özel. Teknelerin peşinden giden, insanlardan yiyecek kapan gürültücü martılardan biri değil. Bu bir ada martısı. Başka hayvanların yiyeceğini asla almaz. Kendi balığını açık denizde kendisi yakalar.

A gull flies past her. This one is special. It is not one of the noisy gulls that follow boats and take food from people. This is an Audouin's gull. It never takes food from other animals. It catches its own fish out at sea.

Martı suyun üstünden uzaklaşır, Polly onu artık göremeyene kadar. Polly uzun kayaya bir daha bakar, sonra onunla uçurum arasındaki boşluğa. O boşluk bir zamanlar sağlam taştı.

The gull flies away over the water until Polly cannot see it. She looks again at the tall rock, and at the space between it and the cliff. That space was once solid stone.