என் வீட்டுக்கு அருகிலுள்ள பூங்கா

நான் ஒரு பழைய மரத்தில் வாழ்கிறேன், பூங்காவுக்கு அருகில். இது ஒரு சிறிய பூங்கா, பிரபலமானது இல்லை, ஆனால் நான் தினமும் செல்வதால் அதை நன்றாக அறிவேன்.

I live in an old tree, next to the park. It is a small park and it is not famous, but I know it very well because I go every day.

காலையில், மழை நிற்கும்போது, நான் உணவு தேட மரத்திலிருந்து கீழே இறங்குகிறேன். பாதையில் நடந்து செல்பவர்களை சிறிது நேரம் பார்க்கிறேன். புறாக்கள் எப்போதும் நாற்காலிகளுக்கு அருகில், ஒரு துண்டு ரொட்டிக்காகக் காத்திருக்கின்றன.

In the morning, when the rain stops, I climb down from the tree to look for food. I spend a while watching the ones who pass along the path. There are always pigeons near the benches, waiting for a bit of bread.

திரு பேட்ஜர் பத்து மணிக்கு வருகிறார், எப்போதும் அதே நேரத்தில். அவர் புறாக்களுக்கு ரொட்டி கொண்டு வருகிறார், அவை உடனே அவரைச் சுற்றி வளைக்கின்றன. அவை மிகப் பெரிய துண்டுகளுக்காக எப்படி சண்டையிடுகின்றன என்பதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.

Mr. Badger arrives at ten, always at the same time. He brings bread for the pigeons and they surround him at once. I have a lot of fun watching how they fight over the biggest crumbs.

சனிக்கிழமைகளில் பூங்கா மாறுகிறது. குடும்பங்கள் வருகின்றன, சிறு குழந்தைகள் மரங்களுக்கிடையே ஒளிந்து விளையாடுகின்றன. அவை மிகவும் மோசமாக ஒளிந்துகொள்கின்றன: அவை எப்போதும் சிரிக்கின்றன, அதனால்தான் எனக்கு எப்போதும் அவை எங்கே என்று தெரியும். அவற்றின் பெற்றோர் நாற்காலிகளில் பேசிக்கொண்டு பொழுதைக் கழிக்கிறார்கள், நேரத்தைப் பார்ப்பதில்லை.

On Saturdays the park changes. The families arrive and the little ones play hide and seek among the trees. They hide very badly: they laugh the whole time, and that is why I always know where they are. Their parents keep themselves busy talking on the benches and do not look at the clock.

மதியம் முடியும்போது, எல்லோரும் வீடு செல்கிறார்கள், பூங்கா அமைதியாகிறது. பின்னர் நான் மீண்டும் இறங்கி, தண்ணீருக்கு அருகில் அவசரமின்றி நடக்கிறேன். இப்போது காலையை விட இதை நான் அதிகம் ரசிக்கிறேன், ஏனெனில் பூங்கா என்னுடையது மட்டுமே.

When the afternoon ends, everyone goes home and the park falls silent. Then I climb down again and walk beside the water, without hurrying. I enjoy it more now than in the morning, because the park is only mine.

நான் தூரம் செல்ல வேண்டியதில்லை. என் பூங்கா என் வீட்டுக்கு அருகில் உள்ளது, எனக்கு அது போதும்.

I do not need to go far. My park is next to my house, and for me that is enough.