Ang parke sa tabi ng bahay ko

Nakatira ako sa isang lumang puno, sa tabi ng parke. Maliit na parke ito at hindi ito kilala, pero alam ko itong mabuti dahil pumupunta ako araw-araw.

I live in an old tree, next to the park. It is a small park and it is not famous, but I know it very well because I go every day.

Sa umaga, kapag tumigil na ang ulan, bumababa ako mula sa puno para maghanap ng pagkain. Ginugugol ko ang oras na pinapanood ang mga dumadaan sa daanan. Palaging may mga kalapati malapit sa mga bangko, naghihintay ng kaunting tinapay.

In the morning, when the rain stops, I climb down from the tree to look for food. I spend a while watching the ones who pass along the path. There are always pigeons near the benches, waiting for a bit of bread.

Dumarating si Mr. Badger nang alas-diyes, palagi sa parehong oras. Nagdadala siya ng tinapay para sa mga kalapati at pinapaligiran siya nila agad. Nasasaya ako habang pinapanood kung paano sila nag-aaway para sa pinakamalaking mumo.

Mr. Badger arrives at ten, always at the same time. He brings bread for the pigeons and they surround him at once. I have a lot of fun watching how they fight over the biggest crumbs.

Tuwing Sabado, nagbabago ang parke. Dumarating ang mga pamilya at naglalaro ang mga bata ng taguan sa gitna ng mga puno. Napakasama ng pagtatago nila: tumatawa sila buong oras, kaya alam ko palagi kung nasaan sila. Abala sa pag-uusap ang mga magulang nila sa mga bangko at hindi nila pinapanood ang orasan.

On Saturdays the park changes. The families arrive and the little ones play hide and seek among the trees. They hide very badly: they laugh the whole time, and that is why I always know where they are. Their parents keep themselves busy talking on the benches and do not look at the clock.

Kapag natapos na ang hapon, umuuwi ang lahat at tumatahimik ang parke. Pagkatapos, bumababa ako ulit at naglalakad sa tabi ng tubig, nang hindi nagmamadali. Mas nasisiyahan ako ngayon kaysa sa umaga, dahil sa akin na lang ang parke.

When the afternoon ends, everyone goes home and the park falls silent. Then I climb down again and walk beside the water, without hurrying. I enjoy it more now than in the morning, because the park is only mine.

Hindi ko kailangang pumunta nang malayo. Ang parke ko ay katabi ng bahay ko, at para sa akin, sapat na iyon.

I do not need to go far. My park is next to my house, and for me that is enough.