Η πόλη που ζει μέσα σε ένα κτίριο

Σε έναν κρύο, γκρίζο κόλπο κατά μήκος των ακτών της Αλάσκας υψώνεται μια πόλη που ονομάζεται Γουίτιερ, όπου σχεδόν όλος ο πληθυσμός ζει κάτω από μία στέγη, κυριολεκτικά, στριμωγμένος μέσα στο ίδιο ψηλό κτίριο. Είναι, χωρίς μεγάλη υπερβολή, μια ολόκληρη κοινότητα διπλωμένη μέσα σε μία μόνο διεύθυνση.

On a cold, grey bay along the Alaskan coastline stands a town called Whittier, where almost the entire population lives under one roof, quite literally, packed inside the very same towering building. It is, without much exaggeration, a whole community folded into a single address.

Εκείνο το κτίριο υψώνεται δεκατέσσερις ορόφους και είχε κατασκευαστεί αρχικά για τον στρατό, δεκαετίες πριν, πολύ πριν γίνει πόλη με τα δικά της δικαιώματα. Στεγάζει πλέον διαμερίσματα, ένα κατάστημα, ένα ταχυδρομείο, έναν αστυνομικό σταθμό, μια μικρή κλινική, ακόμα και μια εκκλησία, έτσι ώστε ο δήμαρχος, ο τοπικός γιατρός και όποιος τύχει να σου πουλήσει γάλα να ζουν ο ένας πάνω από τον άλλον. Μακροί εσωτερικοί διάδρομοι συνδέουν κάθε όροφο, κάτι ευτυχές, γιατί το Γουίτιερ δέχεται πραγματικά τεράστιες ποσότητες χιονιού κάθε χειμώνα, και οι κάτοικοι μπορούν να περνούν το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς τους χωρίς να φορέσουν ποτέ παλτό. Ακόμα και τα παιδιά φτάνουν στο σχολείο μέσα από ένα τούνελ σκαμμένο κάτω από το έδαφος.

That building rises fourteen storeys and was originally constructed for the army, decades ago, long before it became a town in its own right. It now houses flats, a shop, a post office, a police station, a small clinic, and even a church, so that the mayor, the local doctor, and whoever happens to sell you milk all live stacked one above another. Long internal corridors connect every floor, which is fortunate, because Whittier receives a truly formidable amount of snow each winter, and residents can go about most of daily life without ever pulling on a coat. Even the children reach school through a tunnel dug beneath the ground.

Το να μπεις καν στην πόλη είναι ακόμα πιο περίεργο. Τα αυτοκίνητα μπαίνουν από ένα και μόνο στενό τούνελ, ανοιγμένο μέσα στο βουνό, ένα τούνελ που μοιράζεται με τον σιδηρόδρομο, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι πρέπει να περιμένουν τη σειρά τους. Τη νύχτα το τούνελ κλείνει εντελώς, και τίποτα δεν μπαίνει ή βγαίνει μέχρι το πρωί. Η πόλη απλώς μένει εκεί που είναι, ζεστή και φωτισμένη μέσα στο σκοτάδι, ένα ψηλό κτίριο μόνο του μέσα στο χιόνι, περικυκλωμένο από βουνά από κάθε πλευρά.

Getting into the town at all is stranger still. Cars enter through a single narrow tunnel blasted through the mountainside, a tunnel shared with the railway, which means everybody must take turns. At night the tunnel closes altogether, and nothing moves in or out until morning. The town simply stays where it is, warm and lit against the dark, one tall building standing alone in the snow, ringed by mountains on every side.