Ang bayang nabubuhay sa loob ng isang gusali

Sa isang malamig at maulap na look sa baybayin ng Alaska ay nakatayo ang isang bayang tinatawag na Whittier, kung saan halos lahat ng populasyon ay nabubuhay sa ilalim ng isang bubong, literal, na nakasiksik sa loob ng iisang matayog na gusali. Ito, nang walang labis na pagmamalabis, ay isang buong komunidad na nakatiklop sa isang address lamang.

On a cold, grey bay along the Alaskan coastline stands a town called Whittier, where almost the entire population lives under one roof, quite literally, packed inside the very same towering building. It is, without much exaggeration, a whole community folded into a single address.

Umaabot sa labing-apat na palapag ang gusaling iyon at orihinal itong itinayo para sa hukbo, dekada na ang nakalipas, matagal bago ito naging isang bayan sa sarili nito. Ngayon, may mga apartment, tindahan, post office, himpilan ng pulisya, maliit na klinika, at maging simbahan ito, kaya't ang alkalde, ang lokal na doktor, at kung sinuman ang nagbebenta sa iyo ng gatas ay lahat nakatira, nakasalansan isa sa ibabaw ng isa. Pinagdurugtong ng mahahabang koridor sa loob ang bawat palapag, na mapalad dahil talagang napakaraming niyebe ang natatanggap ng Whittier tuwing taglamig, at kayang gampanan ng mga residente ang karamihan sa kanilang pang-araw-araw na buhay nang hindi kailangang magsuot ng amerikana. Maging ang mga bata ay nakakarating sa paaralan sa pamamagitan ng isang tunel na hinukay sa ilalim ng lupa.

That building rises fourteen storeys and was originally constructed for the army, decades ago, long before it became a town in its own right. It now houses flats, a shop, a post office, a police station, a small clinic, and even a church, so that the mayor, the local doctor, and whoever happens to sell you milk all live stacked one above another. Long internal corridors connect every floor, which is fortunate, because Whittier receives a truly formidable amount of snow each winter, and residents can go about most of daily life without ever pulling on a coat. Even the children reach school through a tunnel dug beneath the ground.

Mas kakaiba pa ang pagpasok sa bayan mismo. Pumapasok ang mga sasakyan sa pamamagitan ng iisang makipot na tunel na pinasabog sa gilid ng bundok, isang tunel na ginagamit ding pagdaanan ng tren, kaya't kailangang magpalitan ang lahat. Sa gabi, isinasara nang lubusan ang tunel, at walang gumagalaw papasok o palabas hanggang umaga. Nananatili lamang ang bayan kung saan ito naroroon, mainit at maliwanag laban sa dilim, isang matangkad na gusaling nag-iisang nakatayo sa niyebe, napapaligiran ng mga bundok sa bawat panig.

Getting into the town at all is stranger still. Cars enter through a single narrow tunnel blasted through the mountainside, a tunnel shared with the railway, which means everybody must take turns. At night the tunnel closes altogether, and nothing moves in or out until morning. The town simply stays where it is, warm and lit against the dark, one tall building standing alone in the snow, ringed by mountains on every side.