De stad die in één gebouw woont

Aan een koude, grijze baai langs de kust van Alaska ligt een stad die Whittier heet, waar bijna de hele bevolking onder één dak woont, heel letterlijk, samengepakt in datzelfde torenhoge gebouw. Het is, zonder veel overdrijving, een hele gemeenschap gevouwen in één enkel adres.

On a cold, grey bay along the Alaskan coastline stands a town called Whittier, where almost the entire population lives under one roof, quite literally, packed inside the very same towering building. It is, without much exaggeration, a whole community folded into a single address.

Dat gebouw telt veertien verdiepingen en werd tientallen jaren geleden oorspronkelijk gebouwd voor het leger, lang voordat het een stad op zichzelf werd. Het herbergt nu appartementen, een winkel, een postkantoor, een politiebureau, een kleine kliniek en zelfs een kerk, zodat de burgemeester, de plaatselijke dokter en wie je ook maar melk verkoopt allemaal op elkaar gestapeld wonen. Lange interne gangen verbinden elke verdieping, wat maar goed is ook, want Whittier krijgt elke winter een werkelijk indrukwekkende hoeveelheid sneeuw, en bewoners kunnen het grootste deel van het dagelijks leven afhandelen zonder ooit een jas aan te trekken. Zelfs de kinderen bereiken school via een tunnel die onder de grond is gegraven.

That building rises fourteen storeys and was originally constructed for the army, decades ago, long before it became a town in its own right. It now houses flats, a shop, a post office, a police station, a small clinic, and even a church, so that the mayor, the local doctor, and whoever happens to sell you milk all live stacked one above another. Long internal corridors connect every floor, which is fortunate, because Whittier receives a truly formidable amount of snow each winter, and residents can go about most of daily life without ever pulling on a coat. Even the children reach school through a tunnel dug beneath the ground.

De stad binnenkomen is al helemaal vreemd. Auto's rijden naar binnen via één smalle tunnel die dwars door de berghelling is gesprongen, een tunnel die ze delen met de spoorlijn, wat betekent dat iedereen om de beurt moet. 's Nachts gaat de tunnel helemaal dicht, en er beweegt niets meer in of uit tot de ochtend. De stad blijft gewoon waar ze is, warm en verlicht tegen het donker, één hoog gebouw dat alleen in de sneeuw staat, omringd door bergen aan alle kanten.

Getting into the town at all is stranger still. Cars enter through a single narrow tunnel blasted through the mountainside, a tunnel shared with the railway, which means everybody must take turns. At night the tunnel closes altogether, and nothing moves in or out until morning. The town simply stays where it is, warm and lit against the dark, one tall building standing alone in the snow, ringed by mountains on every side.