Η πόλη πάνω στο χείλος

Ο άνεμος φτάνει πριν από τη στεριά. Η Πόλι τον καβαλάει νότια, κατά μήκος της ακτής της Κορσικής, ώσπου το νησί απλώς σταματά, και μπροστά της απλώνεται ανοιχτό νερό και, πέρα από το νερό, ένα άλλο νησί, χαμηλό και γαλάζιο στον ορίζοντα. Αυτή είναι η Σαρδηνία. Το πέρασμα ανάμεσά τους λέγεται Στενά του Μπονιφάτσιο, και ο άνεμος ξεχύνεται μέσα του σαν νερό από πύλη.

The wind arrives before the land does. Polly rides it south along the coast of Corsica until the island simply stops, and there in front of her is open water, and beyond the water another island lying low and blue on the horizon. That is Sardinia. The channel between them is called the Strait of Bonifacio, and the wind pours through it like water through a gate.

Γυρίζει πίσω προς τον γκρεμό και βλέπει την πόλη. Κάθεται πάνω σε λευκό ασβεστόλιθο, ακριβώς στο χείλος, και τα σπίτια είναι ψηλά και στενά και στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, κρεμ και ανοιχτή ώχρα, με τα παντζούρια κλειστά στο απογευματινό φως. Αυτό που την κάνει να σταματήσει στον αέρα είναι η βάση των τοίχων. Δεν υπάρχει κανένα κενό. Η πέτρα των σπιτιών συνεχίζει κατευθείαν στην πέτρα του γκρεμού, και ο γκρεμός πέφτει περίπου εβδομήντα μέτρα ως τη θάλασσα. Αυτή η πόλη δεν στέκεται κοντά στην άκρη. Στέκεται πάνω της.

She turns back toward the cliff and sees the town. It sits on white limestone, right at the lip, and the houses are tall and narrow and pressed together, cream and pale ochre, their shutters closed against the afternoon light. What makes her stop in the air is the bottom of the walls. There is no gap. The stone of the houses runs straight into the stone of the cliff, and the cliff drops about seventy meters to the sea. This town does not stand near the edge. It stands on it.

Η Πόλι προσγειώνεται σε έναν προμαχώνα και σκύβει να κοιτάξει. Από κάτω της ο βράχος είναι χλωμός και ξερός, φαγωμένος από το αλάτι, και γλάροι κάνουν κύκλους στο κενό ανάμεσα στο τείχος και στο νερό. Ύστερα προσέχει κάτι που δεν ταιριάζει εκεί. Ένα στενό αυλάκι έχει σκαφτεί στο πρόσωπο του γκρεμού και κατεβαίνει με απότομη κλίση, και μέσα σε εκείνο το αυλάκι υπάρχουν σκαλιά.

Polly lands on a rampart and looks over. Below her the rock is pale and dry and scoured by salt, and gulls turn in the space between the wall and the water. Then she notices something that does not belong. A narrow groove has been cut into the cliff face, running down at a steep angle, and inside that groove there are steps.

Προσπαθεί να τα μετρήσει πριν χαθεί το φως, και τα παρατάει. Είναι περισσότερα από όσα μπορεί να δει, και τελειώνουν κάπου χαμηλά, μέσα στη σκιά. Η θάλασσα συνεχίζει τον αργό της θόρυβο πάνω στον βράχο. Η Πόλι αποφασίζει ότι θα κατέβει εκεί κάτω.

She tries to count them before the light goes, and gives up. There are more steps than she can see, and they end somewhere below in shadow. The sea keeps up its slow noise against the rock. Polly decides that she is going down there.