The Shrimp With a Sun Inside Its Claw

This shrimp is far more dangerous than its size would ever suggest. In warm, shallow coastal seas lives a creature scarcely the length of a finger, one oversized claw cocked and held ready like a loaded spring, waiting for its moment.

Αυτή η γαρίδα είναι πολύ πιο επικίνδυνη απ' όσο θα υπέθετε κανείς από το μέγεθός της. Σε ζεστές, ρηχές παράκτιες θάλασσες ζει ένα πλάσμα που μετά βίας φτάνει το μήκος ενός δαχτύλου, με μία υπερμεγέθη δαγκάνα οπλισμένη και έτοιμη σαν φορτισμένο ελατήριο, περιμένοντας τη στιγμή της.

When the shrimp snaps that claw shut, it happens with such velocity that the strike itself is almost beside the point. The motion creates a bubble in the surrounding water that collapses almost instantly, and for a mere fraction of a second, the interior of that collapsing bubble reaches a temperature approaching that of the sun's own surface. The sound alone exceeds the volume of a gunshot, loud enough on its own to stun or kill small fish nearby.

Όταν η γαρίδα κλείνει απότομα εκείνη τη δαγκάνα, γίνεται με τέτοια ταχύτητα που η ίδια η κίνηση είναι σχεδόν δευτερεύουσα. Η κίνηση δημιουργεί μια φυσαλίδα στο γύρω νερό που καταρρέει σχεδόν ακαριαία, και για ένα ελάχιστο κλάσμα δευτερολέπτου, το εσωτερικό αυτής της καταρρέουσας φυσαλίδας φτάνει σε θερμοκρασία κοντά σε εκείνη της επιφάνειας του ήλιου. Ο ήχος μόνο ξεπερνά την ένταση ενός πυροβολισμού, αρκετά δυνατός από μόνος του για να ζαλίσει ή να σκοτώσει μικρά ψάρια εκεί κοντά.

Nothing about the shrimp itself grows hot in the process. The heat and the sound both originate in the bubble, and both vanish again before either could be felt by anything nearby. Divers working near coral reefs often hear the snap of that claw before they spot a single shrimp among the coral.

Τίποτα στην ίδια τη γαρίδα δεν ζεσταίνεται στη διαδικασία. Η θερμότητα και ο ήχος προέρχονται και οι δύο από τη φυσαλίδα, και εξαφανίζονται και οι δύο πριν προλάβει να τα νιώσει οτιδήποτε κοντά. Δύτες που δουλεύουν κοντά σε κοραλλιογενείς υφάλους ακούν συχνά τον κρότο εκείνης της δαγκάνας πριν εντοπίσουν έστω και μία γαρίδα ανάμεσα στα κοράλλια.