பேரரசுகளைத் தாண்டி நீடித்த தேன்

தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் எகிப்திய மன்னன் டுட்டன்காமெனின் கல்லறையைத் திறந்தபோது, நகைகளையும் சிலைகளையும் மூடப்பட்ட மண் பானைகளின் வரிசைகளையும் கண்டெடுத்தார்கள். அந்தப் பானைகளில் சில தேனைக் கொண்டிருந்தன, யாராவது அதைத் தொட்டு மூவாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தாலும், உள்ளிருந்த தேன் இன்னும் முற்றிலும் நல்லதாகவே இருந்தது. அதை அப்படியே எடுத்து சாப்பிட்டிருக்கலாம்.

When archaeologists opened the tomb of the Egyptian king Tutankhamun in the early nineteen twenties, they uncovered jewellery, statues, and rows of sealed clay pots. Several of those pots held honey, and although three thousand years had passed since anyone had touched it, the honey inside was still perfectly good. It could, quite literally, have been eaten on the spot.

இது வெறும் ஒரு தனித்த ஆச்சரியம் அல்ல. தேன் என்பது கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் கெட்டுப்போகாத மிகச் சில இயற்கை உணவுகளில் ஒன்று. இதைவிடப் பழமையான ஜாடிகளும் வேறு இடங்களில் கிடைத்திருக்கின்றன: ஜார்ஜியாவில், தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஏறத்தாழ ஐயாயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் புதைக்கப்பட்ட ஒரு உயர்குடிப் பெண்ணுடன் கிடைத்த தேனை மீட்டெடுத்தார்கள், அதுவும் இன்னும் இனிமையாகவும் உண்ணத் தகுந்ததாகவும் இருந்தது.

This is far from a one off curiosity. Honey is one of the very few natural foods that essentially never spoils. Even older jars have turned up elsewhere: in Georgia, archaeologists recovered honey buried alongside a noblewoman roughly five thousand five hundred years ago, and it, too, was still sweet and edible.

இதற்கான விளக்கம் மந்திரத்தில் அல்ல, வேதியியலில் உள்ளது. நீரின்றி பாக்டீரியாக்கள் வளர முடியாது, தேனில் நீர் கிட்டத்தட்ட இல்லவே இல்லை. தேனீக்கள் மகரந்த நீரிலிருந்து தொடங்குகின்றன, அதில் ஆரம்பத்தில் சுமார் எண்பது சதவீதம் நீர் இருக்கும், அதைத் தேன்கூட்டிற்குள் தங்கள் இறக்கைகளால் விசிறி, சுமார் பதினேழு சதவீதமாகக் குறையும் வரை உலர்த்துகின்றன, இதனால் மிகவும் அடர்த்தியான ஒரு திரவம் மிஞ்சுகிறது, அதற்குள் எதுவும் உயிர்வாழ முடியாது.

The explanation lies in chemistry rather than magic. Bacteria cannot grow without water, and honey contains almost none. Bees begin with nectar, which starts out roughly eighty percent water, and fan it with their wings inside the hive until it has reduced to around seventeen percent, leaving a liquid so thick and dense that almost nothing can survive inside it.

தேன் லேசாக அமிலத் தன்மையும் கொண்டது, அதன் pH மதிப்பு சுமார் நான்காக இருக்கும், இது பெரும்பாலான பாக்டீரியாக்களுக்கு வாழத் தகுதியற்ற ஒரு நிலை. இதற்குமேல், தேனீக்கள் ஒரு சிறிதளவு நொதியையும் சேர்க்கின்றன, அது மெதுவாக ஹைட்ரஜன் பெராக்சைடை உருவாக்குகிறது, இது எந்த மருந்தகத்திலும் கிடைக்கும் கிருமிநாசினியே ஆகும்.

Honey is also mildly acidic, with a pH of around four, a level most bacteria find thoroughly inhospitable. On top of that, bees add a trace of an enzyme that slowly generates hydrogen peroxide, the very disinfectant sold in any pharmacy.

இந்த மூன்று பாதுகாப்புகளையும் சேர்த்துப் பார்த்தால், நீர் இல்லாதது, குறைந்த pH, தொடர்ந்திருக்கும் லேசான பெராக்சைடு அளவு ஆகியவை, ஒருமுறை மூடி உலர்ந்த நிலையில் வைக்கப்பட்ட தேன், ஒரு அலமாரியிலோ, ஒரு குகையிலோ, ஒரு அரச கல்லறையிலோ, எத்தனை காலம் வேண்டுமானாலும் தொந்தரவின்றி இருக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

Taken together, these three defences, almost no water, a low pH, and a constant faint trace of peroxide, mean that honey, once sealed and kept dry, can sit undisturbed on a shelf, in a cave, or in a royal tomb for what amounts to forever.

எனவே உன்னுடைய தேன் ஜாடியில் மங்கலாகி படிகமானால், அதை வீசி எறிய வேண்டாம். சூடான தண்ணீர் கிண்ணத்தில் மெதுவாகச் சூடாக்கினால் படிகங்கள் மீண்டும் கரைந்து பாகாக மாறிவிடும். ஆரம்பத்திலிருந்தே அந்தத் தேன் கெட்டுப்போனதே இல்லை. தேன் என்பதே கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் உண்மையில் கெடாத ஒன்று.

So if your own honey ever turns cloudy and crystallises in the jar, resist the urge to throw it away. Warm it gently in a bowl of hot water and the crystals will dissolve back into syrup. The honey was never spoiled to begin with. Honey, it turns out, is almost never actually bad.