De lunch die een heel land eet

Het is net na de middag en de straat is stil geworden. De luiken zijn half neer. Het kantoor dat je zocht is dicht, en het kleine restaurant ernaast zit ineens vol.

It is just after noon and the street has gone quiet. Shutters are half down. The office you wanted is closed, and the small restaurant beside it is suddenly full.

In de Dominicaanse Republiek is de lunch de echte maaltijd van de dag, niet het avondeten. Het bord dat komt bestaat uit witte rijst, gestoofde rode bonen erover, en een stuk vlees, meestal kip, met een beetje salade erbij en gebakken groene bakbanaan als je geluk hebt. Het heet la bandera, wat de vlag betekent, omdat de kleuren op het bord de kleuren van het land zijn. Mensen eten het bijna elke dag en worden er niet moe van.

In the Dominican Republic lunch is the real meal of the day, not dinner. The plate that arrives is white rice, stewed red beans poured over it, and a piece of meat, usually chicken, with a little salad on the side and fried green plantain if you are lucky. It is called la bandera, which means the flag, because the colours on the plate are the colours of the country. People eat it most days of the week and do not get tired of it.

Het nuttige om te weten is het ritme, niet het recept. Als je om drie uur 's middags hongerig aankomt, vind je de goede plekken leeg en het eten op. Eet wanneer iedereen eet. Vraag daarna staand om een kleine sterke koffie, en ga terug de hitte in.

The useful thing to know is the rhythm, not the recipe. If you turn up hungry at three in the afternoon you will find the good places empty and the food gone. Eat when everybody else eats. Then ask for a small strong coffee afterwards, standing up, and go back out into the heat.