İnternet su altında

İnternet su altında yaşar. Bunu, her şey bulutta diyen herkese gönder. Bir okyanusu geçen neredeyse her mesaj hiçbir yere uçmaz. Deniz tabanına serilmiş kablolar boyunca, soğukta ve karanlıkta, balıkların ve yengeçlerin yanından geçer.

The internet lives underwater. Send this to anyone who still says everything is in the cloud. Nearly every message that crosses an ocean does not fly anywhere. It travels along cables lying on the sea floor, in the cold and the dark, beside fish and crabs.

Kablolar insanların sandığından daha incedir. Neredeyse hiçbir şeyin ulaşamadığı derin sularda, bazıları bir bahçe hortumundan daha kalın değildir. İçlerinde cam telleri vardır ve ışık bu camın içinden geçerek fotoğrafları, aramaları, filmleri ve başka bir kıtaya gönderdiğin her kelimeyi taşır.

The cables are thinner than people expect. Far out in deep water, where almost nothing can reach them, some are no thicker than a garden hose. Inside are hairs of glass, and light runs along that glass carrying photos, calls, films and every word you send to another continent.

Bazı şeyler onları koparır. Köpekbalıkları değil, ama bir köpekbalığı bir keresinde gerçekten birini ısırmıştı ve bu hikaye hiç ölmedi. Çoğunlukla dip boyunca sürüklenen balıkçı ağları ve ağır çapalardır. Bu, dünyanın bir yerinde yılda yüzden fazla kez olur. Sonra bir gemi yola çıkar, kopan hattı bulur, deniz tabanından yukarı kaldırır, camı yeniden birleştirir ve tekrar aşağı indirir. Meğer bulut da deniz tutuyormuş.

Things break them. Not sharks, although a shark did chew one once and the story has never died. Mostly it is fishing gear and heavy anchors dragging along the bottom. It happens more than a hundred times a year, somewhere in the world. Then a ship sails out, finds the broken line, lifts it up from the sea floor, joins the glass back together and lowers it down again. The cloud, it turns out, gets seasick.