Het internet ligt onder water

Het internet leeft onder water. Stuur dit naar iedereen die nog zegt dat alles in de cloud staat. Bijna elk bericht dat een oceaan oversteekt, vliegt nergens naartoe. Het reist langs kabels op de zeebodem, in de kou en het donker, tussen vissen en krabben.

The internet lives underwater. Send this to anyone who still says everything is in the cloud. Nearly every message that crosses an ocean does not fly anywhere. It travels along cables lying on the sea floor, in the cold and the dark, beside fish and crabs.

De kabels zijn dunner dan mensen verwachten. Ver weg in diep water, waar bijna niets ze kan bereiken, zijn sommige niet dikker dan een tuinslang. Binnenin zitten haardunne glasvezels, en licht loopt langs dat glas met foto's, gesprekken, films en elk woord dat je naar een ander continent stuurt.

The cables are thinner than people expect. Far out in deep water, where almost nothing can reach them, some are no thicker than a garden hose. Inside are hairs of glass, and light runs along that glass carrying photos, calls, films and every word you send to another continent.

Er zijn dingen die ze breken. Niet haaien, al heeft een haai er ooit wel een doorgeknaagd en dat verhaal leeft nog steeds voort. Meestal is het visgerei en zware ankers die over de bodem slepen. Het gebeurt meer dan honderd keer per jaar, ergens ter wereld. Dan vaart een schip uit, vindt de gebroken lijn, tilt hem op van de zeebodem, verbindt het glas weer en laat het opnieuw zakken. De cloud blijkt zeeziek te worden.

Things break them. Not sharks, although a shark did chew one once and the story has never died. Mostly it is fishing gear and heavy anchors dragging along the bottom. It happens more than a hundred times a year, somewhere in the world. Then a ship sails out, finds the broken line, lifts it up from the sea floor, joins the glass back together and lowers it down again. The cloud, it turns out, gets seasick.