Sen ışık saçıyorsun. Kimse göremiyor.

Tamamen karanlık bir odada otur, yine de ışık saçıyor olursun. Derin, vücut ısısıyla hiçbir ilgisi olmayan, sürekli ve hafif bir parıltı yayar.

Sit in a completely dark room and you are still giving off light. Your skin emits a faint glow, continuously, and it has nothing to do with body heat.

İki bin dokuz yılında bir Japon ekip bunu kanıtladı. Belden yukarısı çıplak gönüllüleri ışık geçirmeyen bir odaya koydular ve son derece hassas bir kamerayı her seferinde yirmi dakika boyunca onlara doğrulttular. Kamera, deriden yayılan, yüz çevresinde en parlak olan, düzenli ve lekeli bir parıltı kaydetti. Bu parıltı, hücrelerin içindeki sıradan kimyanın bir yan ürünüdür: oksijenin dahil olduğu tepkimeler ilerlerken tek tek ışık parçacıkları saçar.

A Japanese team proved it in two thousand and nine. They put volunteers, stripped to the waist, into a light-tight room and pointed an extremely sensitive camera at them for twenty minutes at a time. The camera picked up a steady, patchy shine coming off the skin, brightest around the face. The glow is a by-product of ordinary chemistry inside your cells: reactions involving oxygen throw off single particles of light as they go.

Bir de incelik var ve bu, kimsenin bunu neden fark etmediğini açıklıyor. Bu ışık, insan gözünün algılayabileceği en zayıf şeyden yaklaşık bin kat daha zayıf. Sen onu asla göremeyeceksin, başka kimse de göremeyecek. Aynı araştırma, bu parıltının gün boyunca yükselip alçaldığını, sabah en zayıf, ikindi vakti en güçlü olduğunu buldu. Bu da bir yerlerde yüzünün bir program takip ettiği anlamına geliyor.

There is a catch, and it explains why nobody ever noticed. The light is roughly a thousand times weaker than the faintest thing a human eye can detect. You are never going to see it, and neither is anybody else. The same study found the glow rises and falls across the day, weakest in the morning and strongest in the late afternoon, which means that somewhere in all of this your face is keeping a schedule.