Weer naar boven

Onderaan kan ze alleen maar omdraaien en weer naar boven klimmen. Omhoog gaat veel langzamer dan omlaag, en het is zwaarder dan ze had gedacht. Onderweg stopt ze twee keer. Allebei de keren doet ze alsof ze stopt om naar het uitzicht te kijken.

At the bottom there is nothing to do but turn around and climb back up. Going up is much slower than going down, and it is harder than she expected. She stops twice on the way. Both times she pretends that she is stopping to look at the view.

Op een van de natte onderste treden zit een schaalhoren. Hij zit in een klein kuiltje in de steen. Het kuiltje heeft precies de vorm van zijn schelp. De schaalhoren komt al jaren terug naar dezelfde plek en heeft er langzaam een zitplaats van gemaakt. 's Nachts gaat hij op pad om te eten. Elke ochtend vindt hij de weg weer naar huis.

On one of the wet lower steps there is a limpet. It is sitting in a small dip in the stone. The dip has exactly the shape of its shell. The limpet has come back to that same place for years, and slowly made a seat there. It goes out at night to eat. Every morning it finds its way home again.

Vanaf de top ziet ze de eilanden in het water. Ze zijn heel anders. Deze klif is bleek kalksteen, vol gaten en grotten. Die eilanden zijn van roze graniet, grote gladde ronde rotsen die op elkaar liggen.

From the top she can see the islands out in the water. They are completely different. This cliff is pale limestone, full of holes and caves. Those islands are pink granite, big smooth round rocks piled on top of each other.

Polly zit op de oude muur en kijkt nog een laatste keer omlaag langs de uitsparing in de rots. Bijna tweehonderd treden, met de hand gemaakt, die langs een klif naar beneden gaan, naar een kopje koud water. Dan vliegt ze naar het noorden langs de kust.

Polly sits on the old wall and looks down the cut in the rock one last time. Almost two hundred steps, made by hand, going down a cliff to a cup of cold water. Then she flies north along the coast.