Son tren

Tomas telefonuna baktı ve midesi bulandı. Gece yarısını on dakika geçiyordu ve istasyon kapıları kapanıyordu. Tokyo'da trenler gece boyunca çalışmaz. Çoğu hatta son tren gece yarısı civarında kalkar ve şehirdeki herkes kendi hattının tam saatini bilir. Ülkede dört gündür bulunan Tomas ise bilmiyordu.

Tomas looked at his phone and felt his stomach drop. It was twelve ten in the morning, and the station gates were closing. In Tokyo, the trains do not run all night. The last train on most lines leaves around midnight, and everyone in the city knows the exact time of theirs. Tomas, who had been in the country for four days, did not.

Şehri baştan başa geçen bir taksi, otel odasından daha pahalıya mal olurdu. Bir istasyon görevlisi yüzündeki ifadeyi görüp sokağın ilerisini işaret etti. Orada, bir market ile bir erişte dükkanı arasında bir kapsül otel tabelası parlıyordu. Tomas bir makineden ödeme yaptı, bir dolap anahtarı aldı ve tek kişilik yatak büyüklüğünde temiz bir plastik kapsülde, trenini kaçırmış başka insanlarla dolu sessiz bir odada uyudu.

A taxi across the city would cost more than his hotel room. A station worker saw his face and pointed down the street. There, between a convenience store and a noodle shop, glowed a sign for a capsule hotel. Tomas paid at a machine, took a locker key, and slept in a clean plastic pod the size of a single bed, in a quiet room full of other people who had also missed their trains.

Sabah bir otomattan kahve aldı ve tazelenmiş, biraz da gururlu bir şekilde eve dönen ilk trene bindi. Artık Japonya'da herhangi bir akşam dışarı çıkmadan önce tek bir şeyi kontrol ediyor: menüyü değil, haritayı değil, son trenin saatini.

In the morning he bought coffee from a vending machine and took the first train home, fresh and slightly proud. Now he checks one thing before any evening out in Japan: not the menu, not the map, but the time of the last train.