Το Τελευταίο Τρένο

Ο Τόμας κοίταξε το κινητό του και ένιωσε το στομάχι του να βουλιάζει. Ήταν δώδεκα και δέκα τα ξημερώματα, και οι πύλες του σταθμού έκλειναν. Στο Τόκιο, τα τρένα δεν κυκλοφορούν όλη τη νύχτα. Το τελευταίο τρένο στις περισσότερες γραμμές φεύγει γύρω στα μεσάνυχτα, και όλοι στην πόλη ξέρουν την ακριβή ώρα του δικού τους. Ο Τόμας, που βρισκόταν στη χώρα μόλις τέσσερις μέρες, δεν την ήξερε.

Tomas looked at his phone and felt his stomach drop. It was twelve ten in the morning, and the station gates were closing. In Tokyo, the trains do not run all night. The last train on most lines leaves around midnight, and everyone in the city knows the exact time of theirs. Tomas, who had been in the country for four days, did not.

Ένα ταξί για να διασχίσει την πόλη θα κόστιζε περισσότερο από το δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Ένας υπάλληλος του σταθμού είδε την απελπισία στο πρόσωπό του και του έδειξε τον δρόμο. Εκεί, ανάμεσα σε ένα μίνι μάρκετ και ένα μαγαζί με νούντλς, έλαμπε μια πινακίδα για ένα ξενοδοχείο-κάψουλα. Ο Τόμας πλήρωσε σε ένα μηχάνημα, πήρε ένα κλειδί για ντουλάπι, και κοιμήθηκε μέσα σε μια καθαρή πλαστική κάψουλα στο μέγεθος ενός μονού κρεβατιού, σε ένα ήσυχο δωμάτιο γεμάτο με άλλους ανθρώπους που είχαν κι εκείνοι χάσει το τρένο τους.

A taxi across the city would cost more than his hotel room. A station worker saw his face and pointed down the street. There, between a convenience store and a noodle shop, glowed a sign for a capsule hotel. Tomas paid at a machine, took a locker key, and slept in a clean plastic pod the size of a single bed, in a quiet room full of other people who had also missed their trains.

Το πρωί αγόρασε καφέ από ένα μηχάνημα αυτόματης πώλησης και πήρε το πρώτο τρένο για το ξενοδοχείο του, ξεκούραστος και λίγο περήφανος. Τώρα, πριν βγει έξω κάποιο βράδυ στην Ιαπωνία, ελέγχει ένα πράγμα: όχι το μενού, όχι τον χάρτη, αλλά την ώρα του τελευταίου τρένου.

In the morning he bought coffee from a vending machine and took the first train home, fresh and slightly proud. Now he checks one thing before any evening out in Japan: not the menu, not the map, but the time of the last train.