Haritan öğlene kadar yanlış olurdu

Telefonun nerede olduğunu bilir, çünkü uzaydaki saatleri dinler. Uydular zamanı defalarca yayınlar ve telefonun, her sinyalin ulaşması ne kadar sürdüğünden konumunu hesaplar. Bu aslında bir harita kılığına girmiş bir zamanlama sorunudur.

Your phone knows where you are because it is listening to clocks in space. Satellites broadcast the time, over and over, and your phone works out its position from how long each signal took to arrive. It is really a timing problem wearing a map.

İşte can sıkıcı kısım. O saatler, bileğindeki saatle aynı hızda çalışmaz. Yukarıda, gezegenin kütlesinden daha uzakta, zaman biraz daha hızlı akar. Yörüngede hızlı hareket etmek ise tersi yönde etki eder ve saatleri biraz yavaşlatır. Bu iki etki birbirini götürmez ve uydular her gün saniyenin yaklaşık otuz sekiz milyonda biri kadar zaman kazanmış olur.

Here is the awkward part. Those clocks do not tick at the same rate as the clock on your wrist. Up there, further from the mass of the planet, time runs slightly faster. Moving fast in orbit pulls the other way and slows them slightly. The two effects do not cancel, and the satellites end up gaining about thirty eight millionths of a second every day.

Bu, önemsiz gibi görünür. Değildir. Işık, saniyenin milyarda birinde yaklaşık otuz santimetre yol alır, bu yüzden düzeltilmemiş bu büyüklükteki bir hata günde yaklaşık on kilometrelik bir konum hatasına dönüşür. Mavi noktan akşam yemeğinden önce sokaktan, sonra kasabadan çıkardı. Saatler, yerde bilerek yanlış hızda çalışacak şekilde yapılır, böylece yukarı çıktıklarında doğru hızda çalışırlar.

That sounds like nothing. It is not. Light travels about thirty centimetres in a billionth of a second, so an uncorrected error of that size grows into roughly ten kilometres of position error per day. Your blue dot would drift off the street, then off the town, before dinner. The clocks are deliberately built to tick at the wrong rate on the ground, so that they tick at the right one once they are up there.