Twoja mapa myliłaby się już w porze obiadu

Twój telefon wie, gdzie jesteś, bo nasłuchuje zegarów w kosmosie. Satelity nieustannie nadają czas, a telefon wylicza swoją pozycję na podstawie tego, ile czasu zajęło dotarcie każdego sygnału. To tak naprawdę problem z pomiarem czasu przebrany za mapę.

I tu zaczyna się kłopot. Te zegary nie tykają w tym samym tempie co zegarek na twoim nadgarstku. Tam, w górze, dalej od masy planety, czas płynie odrobinę szybciej. Szybki ruch po orbicie ciągnie w drugą stronę i odrobinę je spowalnia. Te dwa efekty się nie znoszą, i satelity zyskują ostatecznie jakieś trzydzieści osiem milionowych części sekundy każdego dnia.

To brzmi jak nic. Ale to nie jest nic. Światło przemierza jakieś trzydzieści centymetrów w miliardowej części sekundy, więc niewyrównany błąd tej wielkości narasta do mniej więcej dziesięciu kilometrów błędu pozycji na dobę. Twoja niebieska kropka zboczyłaby z ulicy, a potem z miasta, jeszcze przed kolacją. Zegary są celowo skonstruowane tak, żeby na ziemi tykać w niewłaściwym tempie, dzięki czemu tam, w górze, tykają we właściwym.