Obiad, który nigdy się nie kończy

W Hiszpanii obiad nie kończy się, gdy jedzenie się kończy. Talerze są puste. Kelner je zabiera. I nikt nie wstaje. Rodzina zostaje przy stole i rozmawia. Jedną godzinę. Dwie godziny. Czasem więcej. Oznacz znajomego, który potrafi rozmawiać przy stole przez trzy godziny.

In Spain, lunch does not end when the food ends. The plates are empty. The waiter takes them away. And nobody stands up. The family stays at the table and talks. One hour. Two hours. Sometimes more. Tag a friend who can talk for three hours at the table.

Ten czas ma specjalną nazwę po hiszpańsku, sobremesa. Znaczy to czas przy stole po posiłku. Jest kawa. Może mały deser. Ale najważniejsze jest rozmawianie. Historie, żarty, wiadomości rodzinne, piłka nożna. Popołudnie płynie powoli i o to właśnie chodzi.

This time has a special name in Spanish, sobremesa. It means the time at the table after the meal. There is coffee. Maybe a small sweet. But the important thing is the talking. Stories, jokes, family news, football. The afternoon goes slowly, and that is the point.

Jesteś nowy w Hiszpanii i tego nie wiesz. Po obiedzie wstajesz szybko, bo masz plany. Wszyscy patrzą na ciebie zaskoczeni. Twoja hiszpańska przyjaciółka ściąga cię z powrotem na krzesło i uśmiecha się. Usiądź, mówi. Gdzie się palisz? Najlepsza część obiadu dopiero się zaczyna.

You are new in Spain, and you do not know this. After lunch you stand up fast, because you have plans. Everyone looks at you, surprised. Your Spanish friend pulls you back into your chair and smiles. Sit down, she says. Where is the fire? The best part of lunch is starting now.