Bite, aż prawie go nie ma

Przy małej bocznej uliczce drzwi otwierały się na warsztat. W środku ciężka maszyna uderzała miarowo, mniej więcej raz na sekundę. Rzemieślnik siedział przy niskim stole między wysokimi stosami kwadratowego papieru. Między każdymi dwiema kartkami leżał kawałek złota. Był tak cienki, że poruszył się, gdy otworzyły się drzwi.

W Kanazawie powstaje około dziewięćdziesięciu dziewięciu procent całego złota płatkowego w Japonii. Dzieje się tak od czterystu lat. W te liczby trudno uwierzyć. Kawałek złota wielkości monety może stać się jednym arkuszem dość dużym, by przykryć całą matę na podłodze. Gotowy płatek ma około jednej dziesięciotysięcznej milimetra grubości. Światło może przez niego przejść.

Pogoda jest częścią powodu, dla którego to rzemiosło wyrosło właśnie tu. Złoto płatkowe nie znosi suchego, ruchomego powietrza. To miasto jest wilgotne, śnieżne i spokojne przez wiele miesięcy. Papier znaczy tyle samo co złoto. Robi się go ręcznie, a jego powierzchnia decyduje o wyglądzie płatka. Warsztaty trzymają swój papier w tajemnicy.

Tak cienkiego płatka nie można dotknąć ręką. Bambusowe narzędzia układają go na czarkach, filarach i drzwiach. Polly stała zupełnie nieruchomo i nie poruszyła ani jednym piórem.