Miasto, które ocalało

Kanazawa leży między Morzem Japońskim a górami. Wzdłuż obu stron starego centrum płynie rzeka. Polly nadleciała nad szarymi dachówkami i wąskimi uliczkami, które skręcały bez wyraźnego powodu. Usiadła na poręczy mostu, nad brunatną wodą płynącą szybko ku morzu.

Większość japońskich miast tej wielkości ma nowe centrum, bo większość z nich spłonęła. W ostatnim roku wojny, przez rok tysiąc dziewięćset czterdziesty czwarty i czterdziesty piąty, bomby zniszczyły drewniane centra kolejnych miast. Kanazawa nie miała dużych fabryk zbrojeniowych. Kanazawa została oszczędzona. Dlatego stare miasto nie jest tu kopią. Jest prawdziwe.

To szczęście zostawiło Kanazawie układ ulic, jakiego prawie nikt już nie ma. Uliczki wyginają się, urywają i zawracają. Dawni panowie zbudowali je tak celowo, żeby atakująca armia zgubiła się w mieście, zamiast dojść do bram. Gliniane mury wciąż ciągną się wzdłuż dawnej dzielnicy samurajów.

Pośrodku wszystkiego stało niskie wzgórze z jasnymi dachami i długimi kamiennymi murami, a obok nich słynny ogród. Polly opuściła most i poleciała w tamtą stronę.