Ang Hagdan at ang Kuwento Tungkol Dito

Mula sa itaas, mukhang masama na ang mga baitang. Mula sa unang baitang pababa, mas masama pa. Bumababa ang mga ito nang halos kasintarik ng hagdang nakasandal sa pader, at hindi talaga ito hagdanan. Isa itong ukang inukit sa bato, sa ilang bahagi ay halos kasinlapad ng pinto at sa iba ay mas makitid, at sa ilalim ng siwang ay sumisilip ang dagat na maputlang berde. Lumundag si Polly pababa sa unang ilang baitang at nalamang hindi pantay ang mga ito. Bahagyang magkakaiba ang taas ng bawat baitang.

From the top the steps looked bad. From the first one down, they look worse. They fall away at about the same angle as a ladder leaned against a wall, and they are not really a staircase at all. They are a groove cut into the rock, roughly as wide as a doorway in places and narrower in others, with the sea showing pale green at the bottom of the gap. Polly hops down the first few and finds them uneven. Every step is a slightly different height.

May kuwento tungkol sa lugar na ito, at ikinukuwento ito ng lahat. Noong taong isang libo apat na raan at dalawampu, kinubkob ng isang hukbo mula Aragon ang bayan, at sinasabing inukit ng mga sundalo nito ang buong hagdanang ito sa bangin sa iisang gabi, nang palihim, para makaakyat at masakop ang kuta nang hindi inaasahan.

There is a story about this place, and everyone tells it. In the year fourteen twenty, an army from Aragon laid siege to the town, and its soldiers are said to have carved this entire staircase into the cliff in one single night, in secret, in order to climb up and take the citadel by surprise.

Napakagandang kuwento. Pero halos tiyak na hindi ito totoo. Isang mananaliksik ang maingat na sumuri sa usapin mahigit isang daang taon na ang nakararaan at nagturo ng dalawang problema. Una, walang sinumang makapag-uukit ng halos dalawang daang baitang sa matigas na batong-apog sa loob ng isang gabi. Ikalawa, may mga bantayang tore sa kahabaan ng pader na ito, at mahirap hindi mapansin ang mga lalaking magdamag na pumupukpok sa bato.

It is a wonderful story. It is also almost certainly not true. A researcher looked at the problem carefully more than a hundred years ago and pointed out two difficulties. First, nearly two hundred steps cannot be cut into solid limestone in one night by anybody. Second, there were guard towers along this stretch of wall, and men hammering at rock all night are not easy to miss.

Naupo si Polly sa isang baitang na mga ikatlong bahagi na ng daan patungo sa dagat. Sa ibaba niya, isang malaking ibong dagat ang dumausdos sa kahabaan ng bangin, napakababa na halos sumayad sa tubig ang dulo ng pakpak nito, at ni minsan ay hindi ito pumagaspas habang dumaraan. Nasa mas ibaba pa ang tunay na sagot kung sino ang umukit ng mga baitang na ito, at kung bakit.

Polly sits down on a step about a third of the way toward the sea. Below her a large seabird comes gliding along the cliff, so low that its wingtip nearly touches the water, and it does not flap once the whole way past. The real answer to who cut these steps, and why, is somewhere further down.