The Last Train

Tomas looked at his phone and felt his stomach drop. It was twelve ten in the morning, and the station gates were closing. In Tokyo, the trains do not run all night. The last train on most lines leaves around midnight, and everyone in the city knows the exact time of theirs. Tomas, who had been in the country for four days, did not.

Tomas spojrzał na telefon i poczuł, jak zaciska mu się żołądek. Była dwunasta dziesięć w nocy, a bramki na stacji się zamykały. W Tokio pociągi nie kursują całą noc. Ostatni pociąg na większości linii odjeżdża około północy i każdy w tym mieście zna dokładną godzinę swojego. Tomas, który był w tym kraju od czterech dni, jej nie znał.

A taxi across the city would cost more than his hotel room. A station worker saw his face and pointed down the street. There, between a convenience store and a noodle shop, glowed a sign for a capsule hotel. Tomas paid at a machine, took a locker key, and slept in a clean plastic pod the size of a single bed, in a quiet room full of other people who had also missed their trains.

Taksówka przez całe miasto kosztowałaby więcej niż jego pokój w hotelu. Pracownik stacji zobaczył jego minę i wskazał na ulicę. Tam, między sklepem całodobowym a barem z makaronem, świecił szyld hotelu kapsułowego. Tomas zapłacił w automacie, wziął klucz do szafki i zasnął w czystej plastikowej kapsule wielkości jednego łóżka, w cichej sali pełnej innych ludzi, którzy również spóźnili się na swoje pociągi.

In the morning he bought coffee from a vending machine and took the first train home, fresh and slightly proud. Now he checks one thing before any evening out in Japan: not the menu, not the map, but the time of the last train.

Rano kupił kawę z automatu i wsiadł do pierwszego porannego pociągu, wypoczęty i lekko dumny z siebie. Teraz przed każdym wieczornym wyjściem w Japonii sprawdza jedną rzecz: nie menu, nie mapę, ale godzinę ostatniego pociągu.