The Last Train

Tomas looked at his phone and felt his stomach drop. It was twelve ten in the morning, and the station gates were closing. In Tokyo, the trains do not run all night. The last train on most lines leaves around midnight, and everyone in the city knows the exact time of theirs. Tomas, who had been in the country for four days, did not.

Tumingin si Tomas sa kanyang telepono at parang bumagsak ang kanyang sikmura. Labindalawa't sampu na ng umaga, at nagsasara na ang mga tarangkahan ng istasyon. Sa Tokyo, hindi tumatakbo ang mga tren buong gabi. Ang huling tren sa karamihan ng linya ay umaalis mga hatinggabi, at alam ng bawat taga-lungsod ang eksaktong oras ng kanilang huling tren. Si Tomas, na apat na araw pa lamang sa bansa, ay hindi alam.

A taxi across the city would cost more than his hotel room. A station worker saw his face and pointed down the street. There, between a convenience store and a noodle shop, glowed a sign for a capsule hotel. Tomas paid at a machine, took a locker key, and slept in a clean plastic pod the size of a single bed, in a quiet room full of other people who had also missed their trains.

Ang isang taxi papunta sa kabilang panig ng lungsod ay magkakahalaga nang higit pa sa kanyang kuwarto sa hotel. Nakita ng isang manggagawa sa istasyon ang kanyang mukha at itinuro ang pababa ng kalye. Doon, sa pagitan ng isang convenience store at isang tindahan ng noodles, may kumikinang na karatula para sa isang capsule hotel. Nagbayad si Tomas sa isang makina, kumuha ng susi ng locker, at natulog sa isang malinis na plastic na kwarto na kasinlaki ng iisang kama, sa isang tahimik na silid na puno ng ibang taong nahuli rin sa kanilang tren.

In the morning he bought coffee from a vending machine and took the first train home, fresh and slightly proud. Now he checks one thing before any evening out in Japan: not the menu, not the map, but the time of the last train.

Kinaumagahan, bumili siya ng kape sa vending machine at sumakay sa unang tren pauwi, sariwa at bahagyang proud sa sarili. Ngayon, isang bagay na lang ang tinitingnan niya bago lumabas nang gabi sa Japan: hindi ang menu, hindi ang mapa, kundi ang oras ng huling tren.