Lampiony na pracującej ulicy

Na wschód od rzeki ulice zwężają się i przestają wyglądać nowocześnie. Higashi Chaya to mała siatka piętrowych drewnianych domów. Mają delikatne drewniane kratownice na fasadach, głębokie dachy i kamienny bruk, który w deszczu ciemnieje. Kiedy światło gasło, obok drzwi zapaliły się papierowe lampiony.

Łatwo pomyśleć, że taka ulica to muzeum, ale to nieprawda. Dzielnicę zbudowano w roku tysiąc osiemset dwudziestym dla artystek, które zabawiały bogatych kupców. Dziś wciąż pracuje. Około czterdziestu geiko, jak nazywa się tu gejsze, uczy się i występuje w trzech herbacianych kwartałach miasta, w tych samych pokojach na piętrze, za tymi samymi kratownicami.

Polly usiadła na dachówce. Nad ulicą zaczął grać shamisen, potem bęben, potem głos. Nikt nie grał dla ludzi na zewnątrz. Poniżej ulica została zwyczajną ulicą. O ścianę oparty stał rower. Na stopniu leżała paczka. Kot przeszedł powoli.

Na rogu sklep sprzedawał lody z całym arkuszem złota płatkowego na wierzchu. Długie bambusowe pałeczki podnoszą arkusz, a małe dmuchnięcie go układa. Najtrudniejsze rzemiosło miasta, sprzedawane w wafelku.