Miasto, które ocalało

Kanazawa leży w zakątku lądu między Morzem Japońskim a górami, a wzdłuż obu stron jej starego centrum płyną rzeki: Sai na południu i Asano na północy. Polly nadleciała nad szarymi dachówkami i wąskimi uliczkami, które skręcały bez wyraźnego powodu, minęła długi mur zamkowy w kolorze mokrego kamienia i usiadła na poręczy mostu, nad brunatną wodą płynącą szybko ku morzu.

Niemal każde japońskie miasto tej wielkości ma nowe serce, ponieważ niemal każde spłonęło. Naloty bombowe w ostatnim roku wojny, przez rok tysiąc dziewięćset czterdziesty czwarty i czterdziesty piąty, zniszczyły drewniane śródmieścia kolejnych miast. Kanazawa nie miała wielkich fabryk zbrojeniowych ani celu wartego paliwa i została oszczędzona. To, co tu stoi, nie jest staranną rekonstrukcją czegoś utraconego. To rzecz sama w sobie.

Ten przypadek zostawił miastu układ ulic, jakiego prawie nikt już nie ma. Uliczki wyginają się, urywają i zawracają, celowo wytyczone tak przez panów, którzy zbudowali miasto zamkowe, żeby atakująca armia zgubiła się w jego wnętrzu, zamiast maszerować prosto pod bramy. Gliniane mury zwieńczone małymi dachówkami wciąż ciągną się wzdłuż dawnej dzielnicy samurajów.

Ponad tym wszystkim, na niskim wzgórzu pośrodku miasta, rozciągał się szeroki park o jasnych dachach i długich kamiennych wałach, a do jego drugiego boku przylegał słynny ogród. Polly poderwała się z poręczy mostu i poleciała w tamtą stronę, wzdłuż łuku rzeki, ku wzgórzu.