Ten Kilometres Up

Glance out of the window on a long flight and the earth sits some ten kilometres beneath you, reduced to a patchwork of fields and cloud. Airlines do not choose that altitude for the view, however spectacular it happens to be. They choose it because the air up there is thin, and thin air is remarkably cheap to fly through.

Spójrz przez okno podczas długiego lotu, a ziemia leży jakieś dziesięć kilometrów pod tobą, zredukowana do mozaiki pól i chmur. Linie lotnicze nie wybierają tej wysokości ze względu na widok, choćby był i spektakularny. Wybierają ją, ponieważ powietrze tam w górze jest rzadkie, a rzadkie powietrze jest zaskakująco tanie do przelotu.

Near the ground, air is dense, and pushing a plane through it is rather like a swimmer wading through water: every metre travelled costs energy. Ten kilometres up, the air has thinned considerably, so the aircraft slips through it with far less resistance, which means the engines burn noticeably less fuel to hold the same speed. Thin air offers a second advantage too: most storms, turbulence, and heavy cloud sit well below that height, which is why the ride up there tends to be so much smoother.

Blisko ziemi powietrze jest gęste, a przepychanie się przez nie samolotem przypomina pływaka brnącego przez wodę: każdy przebyty metr kosztuje energię. Dziesięć kilometrów w górze powietrze znacznie się rozrzedza, więc samolot przesuwa się przez nie z dużo mniejszym oporem, co oznacza, że silniki zużywają wyraźnie mniej paliwa, żeby utrzymać tę samą prędkość. Rzadkie powietrze daje jeszcze jedną korzyść: większość burz, turbulencji i ciężkich chmur znajduje się dużo niżej, dlatego lot tam w górze bywa o wiele spokojniejszy.

There is, inevitably, a limit. Climb too high, and the air becomes too thin either for the wings to generate enough lift or for the engines to draw the oxygen they need. Airlines therefore aim for a narrow sweet spot, generally between ten and twelve kilometres: high enough to spare the fuel bill, low enough to keep the aircraft flying at all. That quiet trade off is being made, almost invisibly, every single time your seatbelt sign switches off.

Jest jednak, nieuchronnie, pewna granica. Wzniesiesz się zbyt wysoko i powietrze staje się zbyt rzadkie, żeby skrzydła mogły wytworzyć wystarczającą siłę nośną albo żeby silniki mogły pobrać potrzebny tlen. Linie lotnicze celują więc w wąski przedział, zwykle między dziesięcioma a dwunastoma kilometrami: na tyle wysoko, by oszczędzić na paliwie, na tyle nisko, by samolot w ogóle mógł latać. Ten cichy kompromis jest zawierany niemal niezauważalnie za każdym razem, gdy gaśnie sygnał zapiąć pasy.