Δέκα χιλιόμετρα ψηλά

Ρίξε μια ματιά έξω από το παράθυρο σε μια μακρινή πτήση και η γη βρίσκεται περίπου δέκα χιλιόμετρα από κάτω σου, μειωμένη σε ένα μωσαϊκό από χωράφια και σύννεφα. Οι αεροπορικές εταιρείες δεν επιλέγουν αυτό το ύψος για τη θέα, όσο εντυπωσιακή κι αν είναι. Το επιλέγουν επειδή ο αέρας εκεί πάνω είναι αραιός, και ο αραιός αέρας είναι εξαιρετικά φθηνός για πτήση.

Glance out of the window on a long flight and the earth sits some ten kilometres beneath you, reduced to a patchwork of fields and cloud. Airlines do not choose that altitude for the view, however spectacular it happens to be. They choose it because the air up there is thin, and thin air is remarkably cheap to fly through.

Κοντά στο έδαφος, ο αέρας είναι πυκνός, και το να σπρώχνεις ένα αεροπλάνο μέσα από αυτόν μοιάζει με κολυμβητή που περπατά μέσα στο νερό: κάθε μέτρο που διανύεται κοστίζει ενέργεια. Δέκα χιλιόμετρα ψηλότερα, ο αέρας έχει αραιώσει σημαντικά, οπότε το αεροσκάφος γλιστρά μέσα του με πολύ λιγότερη αντίσταση, πράγμα που σημαίνει ότι οι κινητήρες καίνε αισθητά λιγότερο καύσιμο για να διατηρήσουν την ίδια ταχύτητα. Ο αραιός αέρας προσφέρει και ένα δεύτερο πλεονέκτημα: οι περισσότερες καταιγίδες, οι αναταράξεις και τα πυκνά σύννεφα βρίσκονται αρκετά χαμηλότερα από αυτό το ύψος, γι' αυτό και η πτήση εκεί πάνω είναι συνήθως τόσο πιο ομαλή.

Near the ground, air is dense, and pushing a plane through it is rather like a swimmer wading through water: every metre travelled costs energy. Ten kilometres up, the air has thinned considerably, so the aircraft slips through it with far less resistance, which means the engines burn noticeably less fuel to hold the same speed. Thin air offers a second advantage too: most storms, turbulence, and heavy cloud sit well below that height, which is why the ride up there tends to be so much smoother.

Υπάρχει, αναπόφευκτα, ένα όριο. Αν ανέβεις πολύ ψηλά, ο αέρας γίνεται πολύ αραιός είτε για να παράγουν τα φτερά αρκετή άνωση είτε για να αντλήσουν οι κινητήρες το οξυγόνο που χρειάζονται. Οι αεροπορικές εταιρείες στοχεύουν λοιπόν σε ένα στενό ιδανικό σημείο, γενικά ανάμεσα σε δέκα και δώδεκα χιλιόμετρα: αρκετά ψηλά για να εξοικονομείται καύσιμο, αρκετά χαμηλά ώστε το αεροσκάφος να μπορεί ακόμη να πετάξει. Αυτή η αθόρυβη ισορροπία γίνεται, σχεδόν αόρατα, κάθε φορά που σβήνει η ένδειξη της ζώνης ασφαλείας.

There is, inevitably, a limit. Climb too high, and the air becomes too thin either for the wings to generate enough lift or for the engines to draw the oxygen they need. Airlines therefore aim for a narrow sweet spot, generally between ten and twelve kilometres: high enough to spare the fuel bill, low enough to keep the aircraft flying at all. That quiet trade off is being made, almost invisibly, every single time your seatbelt sign switches off.