What the Fire Never Took

One long climb puts the whole city in a single view. There is the castle on its hill, with pale roofs and long walls. There is the dark green garden beside it. There is the low roof of the market among taller buildings. Across the river lies the small wooden grid of the teahouse street. Beyond it all, the sea is flat and silver.

Jedno długie podejście pokazuje całe miasto w jednym widoku. Jest zamek na wzgórzu, z jasnymi dachami i długimi murami. Jest ciemnozielony ogród obok niego. Jest niski dach targu wśród wyższych budynków. Za rzeką leży mała drewniana siatka herbacianej ulicy. Za tym wszystkim morze jest płaskie i srebrne.

What survives here is not really the monuments. Many cities have those, rebuilt in concrete after the war. What survives in Kanazawa is ordinary. A market that still sells fish to people who cook it. A craft with real customers. A street where someone practises upstairs because there is work that night. The city kept its habits as well as its buildings.

To, co tu przetrwało, to tak naprawdę nie zabytki. Wiele miast je ma, odbudowane po wojnie w betonie. W Kanazawie przetrwało to, co zwyczajne. Targ, który wciąż sprzedaje ryby ludziom, którzy je gotują. Rzemiosło z prawdziwymi klientami. Ulica, gdzie ktoś ćwiczy na piętrze, bo wieczorem ma pracę. Miasto zachowało swoje nawyki tak samo jak swoje budynki.

Rain came in off the sea, as it does almost every day. It arrived first as a smell, then as a wall of water on the tiled roofs. People here say you may forget your lunch box, but never your umbrella. Polly waited under a roof edge.

Deszcz nadszedł znad morza, jak niemal każdego dnia. Najpierw był zapachem, potem ścianą wody na dachówkach. Ludzie mówią tu, że można zapomnieć pudełka z obiadem, ale nigdy parasola. Polly czekała pod okapem.

When the rain eased, she flew low over the water. Behind her, the gold was still being beaten thinner.

Kiedy deszcz zelżał, poleciała nisko nad wodą. Za nią złoto wciąż wybijano na cieńsze.