Czego ogień nigdy nie zabrał

Jedno długie podejście pokazuje całe miasto w jednym widoku. Jest zamek na wzgórzu, z jasnymi dachami i długimi murami. Jest ciemnozielony ogród obok niego. Jest niski dach targu wśród wyższych budynków. Za rzeką leży mała drewniana siatka herbacianej ulicy. Za tym wszystkim morze jest płaskie i srebrne.

To, co tu przetrwało, to tak naprawdę nie zabytki. Wiele miast je ma, odbudowane po wojnie w betonie. W Kanazawie przetrwało to, co zwyczajne. Targ, który wciąż sprzedaje ryby ludziom, którzy je gotują. Rzemiosło z prawdziwymi klientami. Ulica, gdzie ktoś ćwiczy na piętrze, bo wieczorem ma pracę. Miasto zachowało swoje nawyki tak samo jak swoje budynki.

Deszcz nadszedł znad morza, jak niemal każdego dnia. Najpierw był zapachem, potem ścianą wody na dachówkach. Ludzie mówią tu, że można zapomnieć pudełka z obiadem, ale nigdy parasola. Polly czekała pod okapem.

Kiedy deszcz zelżał, poleciała nisko nad wodą. Za nią złoto wciąż wybijano na cieńsze.