The Lunch That Never Ends

In Spain, lunch does not end when the food ends. The plates are empty. The waiter takes them away. And nobody stands up. The family stays at the table and talks. One hour. Two hours. Sometimes more. Tag a friend who can talk for three hours at the table.

Στην Ισπανία, το γεύμα δεν τελειώνει όταν τελειώνει το φαγητό. Τα πιάτα είναι άδεια. Ο σερβιτόρος τα παίρνει. Και κανείς δεν σηκώνεται. Η οικογένεια μένει στο τραπέζι και μιλάει. Μία ώρα. Δύο ώρες. Καμιά φορά περισσότερο. Πες σε έναν φίλο που μπορεί να μιλάει τρεις ώρες στο τραπέζι.

This time has a special name in Spanish, sobremesa. It means the time at the table after the meal. There is coffee. Maybe a small sweet. But the important thing is the talking. Stories, jokes, family news, football. The afternoon goes slowly, and that is the point.

Αυτός ο χρόνος έχει ένα ειδικό όνομα στα ισπανικά, sobremesa. Σημαίνει τον χρόνο στο τραπέζι μετά το φαγητό. Υπάρχει καφές. Ίσως ένα μικρό γλυκό. Αλλά το σημαντικό είναι η κουβέντα. Ιστορίες, αστεία, νέα της οικογένειας, ποδόσφαιρο. Το απόγευμα περνάει αργά, και αυτό είναι το ζητούμενο.

You are new in Spain, and you do not know this. After lunch you stand up fast, because you have plans. Everyone looks at you, surprised. Your Spanish friend pulls you back into your chair and smiles. Sit down, she says. Where is the fire? The best part of lunch is starting now.

Είσαι καινούρια στην Ισπανία, και δεν το ξέρεις αυτό. Μετά το φαγητό σηκώνεσαι γρήγορα, γιατί έχεις σχέδια. Όλοι σε κοιτάζουν, έκπληκτοι. Η ισπανίδα φίλη σου σε τραβάει πίσω στην καρέκλα σου και χαμογελάει. Κάτσε, λέει. Πού είναι η φωτιά; Το καλύτερο μέρος του γεύματος αρχίζει τώρα.