Köydeki ilk ışık

Gecenin geç saatlerinde köy karanlık ve sessizdir. Her ev uykudadır. Sokaklar boştur ve pencereler kapkaranlıktır. Ama küçük bir sokakta tek bir ışık vardır. Bu ışık, tüm uykudaki kasabada uyanık olan tek yer olan fırının penceresinden gelir.

Late at night, the village is dark and quiet. Every house is asleep. The streets are empty, and the windows are black. But on one small street there is a single light. It comes from the window of the bakery, the only place awake in the whole sleeping town.

Saat sabahın üçüdür ve fırıncı çoktan işbaşındadır. Büyük fırını yakar ve parlayana kadar odun besler. Havada un uçuşur ve ilk ekmekler girerken buhar yükselir. Taze ekmeğin sıcak kokusu dükkanı doldurmaya başlar. Yavaşça kapıdan çıkar ve henüz kimsenin fark edecek kadar uyanık olmadığı boş sokağa yayılır.

It is three in the morning, and the baker is already at work. He lights the big oven and feeds it wood until it glows. Flour floats in the air, and steam rises as the first loaves go in. The warm smell of fresh bread begins to fill the shop. Slowly, it drifts out the door and down the empty street, where no one is awake yet to notice it.

Sabahın altısına doğru köy uyanmaya başlar. İnsanlar gözlerini sıcak ekmek kokusuyla açar. Işığı bütün gece yanan fırına yürürler ve rafları taze ekmekle dolu bulurlar. Fırıncı, yorgun ama mutlu gözlerle ekmeklerini onlara uzatır. Onun uzun gecesi, herkesin gününün sıcak ve yumuşak başlangıcına dönüşür.

By six in the morning, the village starts to wake. People open their eyes to the smell of warm bread. They walk to the bakery, where the light has been on all night, and they find the shelves full of fresh loaves. The baker hands them their bread with tired, happy eyes. His long night becomes the warm, soft start of everyone else's day.