Seul'ün yarım asır sakladığı nehir

Seul'ün kalbinde yarım asır boyunca gömülü kalmış bir nehir yatar. Cheonggyecheon bir zamanlar şehrin merkezinden açıkça akardı, ama savaşı izleyen yıllarda kirlendi ve gecekondularla çevrelendi, bu yüzden yetkililer üzerini betonla kapattı. Beton suyu görünmez kıldı ve bin dokuz yüz yetmişli yıllara gelindiğinde bu betonun üzerinde yükseltilmiş bir otoyol gürlüyordu. Nehir, trafiğin altında yalnızca bir söylenti olarak varlığını sürdürdü.

At the heart of Seoul lies a river that spent half a century entombed. The Cheonggyecheon once ran openly through the city's core, but in the years following the war it grew polluted and hemmed in by shanties, so the authorities paved over it. Concrete sealed the water away, and by the nineteen seventies an elevated highway thundered above that concrete. The river persisted only as a rumour beneath the traffic.

Sonra, iki bin üç yılında Seul neredeyse tersine dönmüş görünen bir şeye girişti: nehri yeniden ortaya çıkarmak için otoyolu sökmeye başladı. Mühendisler yol kaplamasını söktü, yaklaşık altı kilometrelik dereyi yeniden canlandırdı ve kıyılarını yürüyüş yolları, basamak taşları ve köprülerle donattı. Şüpheciler şehri, süsleme uğruna yararlı bir altyapıyı feda etmekle suçladı. Proje yine de sürdü ve dere iki bin beş yılında yeniden dünyaya tanıtıldı.

Then, in two thousand and three, Seoul attempted something that looked almost perverse: it began dismantling the highway to dig the river back out. Engineers tore up the roadway, restored nearly six kilometres of the stream, and lined its banks with walkways, stepping stones and bridges. Sceptics accused the city of sacrificing useful infrastructure for decoration. The project proceeded regardless, and the stream was unveiled again in two thousand and five.

İyimserler bile ardından gelenlere hazır değildi. Elli yıldır gün ışığı görmemiş suya balıklar, kuşlar ve böcekler geri döndü. Dere boyunca yaz sıcaklıkları, ona paralel uzanan yollardan birkaç derece daha serin ölçüldü, şehrin en yoğun kesiminden geçen doğal bir klima gibiydi. Şimdi milyonlarca kişi her yıl kıyılarında yürüyor, çoğu Seul'ün en sevdikleri köşesinin bir zamanlar bir otoyolun altı olduğunu kavrayamayacak kadar genç.

Even the optimists were unprepared for what followed. Fish, birds and insects returned to water that had not glimpsed daylight in fifty years. Summer temperatures along the stream registered several degrees cooler than on the roads running parallel to it, a natural air conditioner threaded through the densest part of the city. Millions now walk its banks each year, many of them too young to grasp that their favourite corner of Seoul was once the underside of a motorway.