De rivier die Seoel een halve eeuw geheimhield

In het hart van Seoel ligt een rivier die een halve eeuw lang begraven lag. De Cheonggyecheon stroomde ooit open door het centrum van de stad, maar in de jaren na de oorlog raakte ze vervuild en omsloten door krotten, waarop de autoriteiten haar onder beton bedolven. Beton sloot het water af, en tegen de jaren zeventig denderde er een verhoogde snelweg over dat beton. De rivier bleef alleen nog voortbestaan als een gerucht onder het verkeer.

At the heart of Seoul lies a river that spent half a century entombed. The Cheonggyecheon once ran openly through the city's core, but in the years following the war it grew polluted and hemmed in by shanties, so the authorities paved over it. Concrete sealed the water away, and by the nineteen seventies an elevated highway thundered above that concrete. The river persisted only as a rumour beneath the traffic.

Toen waagde Seoel zich in tweeduizenddrie aan iets wat bijna pervers leek: de stad begon de snelweg af te breken om de rivier weer op te graven. Ingenieurs braken de weg open, herstelden bijna zes kilometer van de beek en omzoomden de oevers met wandelpaden, trapstenen en bruggen. Sceptici beschuldigden de stad ervan nuttige infrastructuur op te offeren voor versiering. Het project ging desondanks door, en de beek werd in tweeduizendvijf opnieuw onthuld.

Then, in two thousand and three, Seoul attempted something that looked almost perverse: it began dismantling the highway to dig the river back out. Engineers tore up the roadway, restored nearly six kilometres of the stream, and lined its banks with walkways, stepping stones and bridges. Sceptics accused the city of sacrificing useful infrastructure for decoration. The project proceeded regardless, and the stream was unveiled again in two thousand and five.

Zelfs de optimisten waren niet voorbereid op wat volgde. Vissen, vogels en insecten keerden terug naar water dat vijftig jaar lang geen daglicht had gezien. De zomertemperaturen langs de beek lagen enkele graden lager dan op de wegen ernaast, een natuurlijke airconditioning die dwars door het dichtst bebouwde deel van de stad liep. Miljoenen mensen wandelen er nu jaarlijks langs de oevers, velen te jong om te beseffen dat hun favoriete hoekje van Seoel ooit de onderkant van een snelweg was.

Even the optimists were unprepared for what followed. Fish, birds and insects returned to water that had not glimpsed daylight in fifty years. Summer temperatures along the stream registered several degrees cooler than on the roads running parallel to it, a natural air conditioner threaded through the densest part of the city. Millions now walk its banks each year, many of them too young to grasp that their favourite corner of Seoul was once the underside of a motorway.