Czego ogień nigdy nie zabrał

Z góry Polly widziała całe miasto. Widziała zamek i jego długie mury. Widziała zielony ogród. Widziała dach targu. Za rzeką była stara drewniana ulica. Morze było płaskie i srebrne.

Najlepsze nie są tu wielkie budynki. Najlepsze jest zwykłe życie. Targ wciąż sprzedaje ryby. Rzemiosło wciąż ma kupujących. Ktoś wciąż ćwiczy muzykę na piętrze.

Deszcz przyszedł od morza. Pada tu prawie codziennie. Ludzie mówią, że można zapomnieć obiadu, ale nigdy parasola. Polly czekała pod dachem.

Potem poleciała nisko nad wodą. Za nią złoto wciąż wybijano na cienko.