Lampiony na pracującej ulicy

Na wschód od rzeki ulice zwężają się, a potem całkiem nagle przestają udawać nowoczesne. Higashi Chaya to krótka siatka piętrowych drewnianych domów z delikatnymi drewnianymi kratownicami na fasadach, głębokimi okapami i kamiennym brukiem, który w deszczu przybiera kolor ciemnej herbaty. Kiedy światło gasło, papierowe lampiony zapalały się jeden po drugim obok drzwi.

Kusi, żeby czytać taką ulicę jak muzeum, i byłby to błąd. Dzielnicę wytyczono w roku tysiąc osiemset dwudziestym jako koncesjonowany kwartał rozrywki, w którym miejskie artystki zabawiały bogatych kupców, i wciąż jest to dzielnica pracująca. Około czterdziestu geiko, jak Kanazawa nazywa swoje gejsze, uczy się i występuje w trzech herbacianych kwartałach miasta, w tych samych pokojach na piętrze, za tymi samymi drewnianymi kratownicami.

Polly usiadła na dachówce, kiedy gdzieś nad ulicą odezwał się shamisen, trzy struny i bęben, a potem głos, i nic z tego nie było grane dla kogokolwiek na zewnątrz. Poniżej ulica dalej była zwyczajną ulicą. O ścianę oparty stał rower. Na stopniu leżała paczka. Kot przeszedł bez pośpiechu.

Na rogu sklep sprzedawał lody z automatu z całym arkuszem złota płatkowego położonym na wierzchu, podnoszonym długimi bambusowymi pałeczkami i osadzanym jednym małym dmuchnięciem. Ten pomysł jest ledwie starszy od turystów, którzy stoją po niego w kolejce. Cztery stulecia najbardziej wymagającego rzemiosła w mieście, sprzedawane w wafelku, na końcu ulicy, gdzie ludzie wciąż pracują na piętrze.