Kuchnia o pierwszym świetle

Na długo przed świtem zadaszone uliczki przy zamku były już głośne. Omicho to targ wąskich alejek pod jednym dachem. Kiedy miasto śpi, sprzedawcy ryb układają nocny połów na kruszonym lodzie. Seriola, kalmary i płaskie srebrne ryby leżą w równych rzędach. Po podłodze płynie woda, a wszystko pachnie zimną solą.

Targ robi to samo od roku tysiąc siedemset dwudziestego pierwszego. Rodzina panująca zebrała wtedy miejskich sprzedawców żywności blisko bram zamku. Trzy stulecia później zmieniło się niewiele. Ludzie mówią tu po prostu kuchnia. Targ wciąż karmi restauracje, herbaciarnie i domy całego miasta.

Najgłośniejsze poranki przychodzą zimą. Sezon na kraby śnieżne zaczyna się w listopadzie. Hala aukcyjna zapełnia się drewnianymi tacami z krabami leżącymi na grzbietach. Każdy krab ma przy szczypcach małą zawieszkę z nazwą portu. Duże samce sprzedaje się bardzo drogo. Mniejsze samice mają krótszy sezon, a ludzie cenią ikrę pod skorupą.

W połowie poranka jest po wszystkim. Tace stoją w stosach, a podłoga jest umyta. Polly siedziała na pustej skrzynce i patrzyła, jak opadają rolety.